Plouto....δικαίωμα στην ζωή...!!!!

Ο βασανισμός ζώων επισείει φυλάκιση και χρηματική ποινή έως 30.000 ευρώ

2011-12-27T15:24:00.000+02:00

Στα προηγμένα ευρωπαικά πρότυπα η ιδιοκτησία και μεταχείριση των ζώων συντροφιάς με το νομοσχέδιο που κατέθεσαν στη βουλή τα υπουργεία εσωτερικών, αγροτικής ανάπτυξης και οικονομικών.
Δημιουργείται ηλεκτρονική βάση σήμανσης και καταγραφής των
ζώων και των ιδιοκτητών τους και καθίσταται
υποχρεωτική η ηλεκτρονική σήμανση με μικροτσίπ.
Για τα αδέσποτα δημιουργείται οργανωμένο σύστημα περισυλλογής και διαχείρισης στους δήμους, ενώ ορίζονται τα δημοτικά καταφύγια ως χώρος προσωρινής και όχι μόνιμης παραμονής. Ο βασανισμός ζώων επισείει φυλάκιση και χρηματική ποινή έως 30.000 ευρώ.
Στην Ανατολική Αττική είναι ανυπολόγιστος ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων. Χιλιάδες σκυλάκια κυκλοφορούν στους δρόμους των Μεσογείων με μέσο όρο ζωής τα δύο χρόνια λόγω των ατυχημάτων και της κακουχίας. Το φαινόμενο διογκώνεται ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες καθώς ασυνείδητοι εγκαταλείπουν τα σκυλιά που είχαν αγοράσει είτε ως παιχνίδι για τα παιδιά τους στις καλοκαιρινές διακοπές, είτε όταν συνειδητοποιούν πως τα χαριτωμένα κουταβάκια μεγαλώνουν και χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα κατά την επιστροφή στο διαμέρισμα.
Οι επιστήμονες, οι φιλοζωικές οργανώσεις και οι κτηνίατροι επισημαίνουν πως η απόκτηση ενός σκύλου αποτελεί τεράστια ευθύνη που αλλάζει τη ζωή της οικογένειας. Ιατρική φροντίδα, εκπαίδευση, ψυχαγωγία, καθαρισμός και σίτιση είναι στο πρόγραμμα. Ένα ζώο έχει ψυχή και δεν είναι παιχνίδι όταν το βαρεθούμε να το παρατάμε στο δρόμο.
Όσο για την ευθύνη των δήμων αυτή είναι τεράστια σε σχέση με τη διαχείριση του προβλήματος. Σε καμία πολιτισμένη χώρα δεν παρατηρούνται οι τριτοκοσμικές αντιλήψεις και πρακτικές που υπάρχουν στη χώρα μας. Ελάχιστοι είναι οι δήμοι με ολοκληρωμένα προγράμματα διαχείρισης των αδέσποτων ζώων. Και δεν έχουν άδικο όσοι λένε πως πρέπει ο ίδιος ο δήμαρχος και τα δημοτικά συμβούλια να διέπονται από φιλοζωία για να υλοποιήσουν και τα προγράμματα προστασίας, εμβολιασμού και στέγασης των αδέσποτων.
πηγή: anatakti

«Γράμμα» από έναν αδέσποτο σκύλο!

2011-11-24T14:14:00.001+02:00

Αλήθεια πόσο καιρό έχω να επισκεφτώ τον χώρο σου. Από τότε που σε έχασα δεν ήθελα πια να ξαναγράψω εδώ. Έχω όμως νέα να σου πώ γλυκέ μου. Εδώ και δύο μήνες, υιοθέτησα την Μάρτζυ. ίδια ιστορία με την δικιά σου. Κι η ζωή όπως λένε κύκλους κάνει.Αφιερωμένο σε σένα, στην Μάρτζυ, σε όλα τα καλαζαρικά σκυλιά που έχουν δικαίωμα στην ζωή, και στα αδέσποτα που γίνονται μάρτυρες και θύματα της ανθρώπινης θηριωδίας.

«Έλα παλιόσκυλο» φεύγουμε…!!!
…έτσι μου είπε ο μπαμπάς του Ντίνου μου…
Αυτή η βόλτα έμοιαζε χωρίς επιστροφή…
Στο τελευταίο σκαλί προσπάθησα να αντισταθώ…
Με κλώτσησε δυνατά μα δεν πόνεσα.

Πόνεσα που ο Ντίνος μου δεν ήταν εκεί να τον δω… να κάνω αυτό που θέλει, αυτό που θα μου ζητούσε…
Μετά ήρθε το κρύο… κρύο… πείνα και δίψα… και ένιωσα τόσο μόνος και φοβισμένος…
Πόσο άδειος νιώθω χωρίς το λουρί του Ντίνου μου, χωρίς το χάδι και τα γέλια του…!!!
Του άρεσε να χαϊδεύει τη μουσούδα μου και να βλέπει την ουρά μου να κουνιέται πέρα δώθε…
Προσπάθησα πολύ καιρό να τον βρω… μα δεν τα κατάφερα και νομίζω πως δεν θα τον βρω ποτέ ξανά…
…Κι όταν γίνεται νύχτα έρχεται κρύο…
…Κι όταν γίνεται μέρα νιώθω πείνα…
…Μα βρήκα κι άλλους σαν εμένα…σκύλους και γάτες που μας περιφρονούν και μας αποκαλούν ΑΔΕΣΠΟΤΑ..!!
Μα δεν γεννηθήκαμε όλοι αδέσποτα..πολλά από εμάς μας εγκατέλειψαν γιατί βαρέθηκαν τα χάδια μας, γιατί δεν καταλάβαιναν πια τι σημαίνει το κούνημα της ουράς μας…
Συγχωρέστε μας που ορισμένες φορές σας ικετεύουμε για λίγο φαγητό και λερώνουμε το δρόμο σας με σκουπίδια κατά το ψάξιμο μιας μπουκιάς…
Συγχωρέστε μας που σας ζητάμε λίγο χώρο σε αυτό τον κόσμο... Το δικό σας!!!
Και τώρα πάω να ξαπλώσω κάτω από εκείνη τη σκάλα…
Κάποιος καλός κύριος μου έδωσε ένα κομματάκι κρέας...μα …από την ώρα που το έφαγα δε νιώθω καλά…
πονάει λίγο η κοιλιά μου... τα μάτια μου κλείνουνε και θαμπώνουν... αλλά δε νυστάζω…
Τα πόδια μου λυγίζουν, μα δε νιώθω κουρασμένος…
Μα πάλι πριν αποκοιμηθώ το Ντίνο μου σκέφτομαι…

Πηγή

Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!

2011-02-26T21:36:00.002+02:00

Βλέποντας το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη “Ηρόδοτος”, που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια». Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς. Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των Πανελλήνων.

Megisti Municipality or Elementary School
Megisti
851 11
Kastelorizo
Dodekanisa
GREECE
Παραπομπές:
[1] ‘Έθνος’ (16/12/2010) «Το ελληνικό Κατάρ βρίσκεται στην Κρήτη και το Ιόνιο… Έρευνες έδειξαν μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου», Γιώργος Αποστολίδης
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&pubid=47066948#
[2] ‘Εμπροσθοφύλακας’ (23/12/2010) «Οι γεωπολιτικές και οικονομικές διαστάσεις της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ και το Καστελόριζο»
http://www.efylakas.com/archives/8319
[3] Νίκος Λυγερός, «Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Καστελόριζο» , ‘Perfection’ Vol. 11 (10), Νοέμβριος 2010
http://www.lygeros.org/6459-gr.html
[4] ‘Κόσμος του Επενδυτή’ (27/11/2010) «Στο φώς οι μυστικές διαπραγματεύσεις», Σταύρος Λυγερός, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
http://lomak.blogspot.com/2010/11/blog-post_1427.html
[5] ‘Ριζοσπάστης’ (05/12/2010) «”Γκρίζα ζώνη” το μισό Αιγαίο, ανύπαρκτο το Καστελόριζο»
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5984249&publDate=5/12/2010
[6] ‘Ριζόσπαστης’ (02/12/2010) «Στον αέρα η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου»
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5978579

Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου.

Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:
«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει

» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]

Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον ‘Ριζοσπάστη’, οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επι χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα».

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.

Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.
Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς:

Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο!

Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη.
πηγή

Αθωότητα!!!

2010-11-28T22:26:00.000+02:00

Αθωότητα.

2010-11-17T22:04:00.000+02:00

Όταν ένα αθώο πλάσμα έρχεται σ`επαφή μ`ένα παιδί, οι φωτογραφίες μιλάνε με χίλιες λέξεις.

Στάσεις ύπνου.

2010-10-31T01:30:00.000+03:00

Όσα η Αγάπη ονειρεύεται.

2010-10-28T23:18:00.000+03:00

Όσα δεν καταφέρνουμε εμείς οι άνθρωποι το καταφέρνουν αυτά τα πλάσματα.

Το Φιλί !!!

2010-10-26T16:06:00.000+03:00

Αυτή είναι έγκυος κι αυτός την έσωσε από μια φωτιά, βγάζοντάς την στην πίσω αυλή.

Μετά συνέχισε να πολεμά τη φωτιά.

Όταν έσβησε η φωτιά, αυτός κάθισε να πάρει μιαν ανάσα.

Ένας φωτογράφος, από εφημερίδα της Ν. Καρολίνα, την είδε να στέκει σε μια απόσταση και να κοιτά τον πυροσβέστη.

Μετά, τη βλέπει να πηγαίνει κατευθείαν προς τον πυροσβέστη.

Ο φωτογράφος απορεί τι θα κάνει.

Σηκώνει την κάμερα τη στιγμή που αυτή πήγε κοντά στον κουρασμένο άντρα, που είχε σώσει την ίδια και τα αγέννητα παιδιά της, και βλέπει να του δίνει ένα φιλί.

Τώρα, δείτε τη φωτογραφία και απολαύστε το φιλί.

ΥΣ: Ήταν ντόπερμαν σαν τον Πλούτο μου.

Το δικό μας οδοιπορικό...

2010-10-09T16:37:00.001+03:00

Πριν από λίγες μέρες ήταν η Παγκόσμια μέρα των ζώων. Απορροφημένη από τον αγώνα επιβίωσης γλυκέ μου το ξέχασα. Εσένα όμως ποτέ. Είσαι μέσα στην καρδιά μου, κι όσο κι αν θέλω να σε ξεπεράσω, όλα αυτά που ένωσαν εμάς τους δύο είναι τόσο έντονα, που με σημάδεψες.

Κι εδικά ο κοινός μας αγώνας να κρατηθείς στην ζωή με νύχια και με δόντια.

Από τότε που έφυγες για το μακρινό ταξίδι αρνιόμουν πεισματικά να πάω βόλτα στο "βουνό" μας.

Εχθές όμως μία δύναμη με καλούσε έντονα. Ξεκίνησα μόνη μου και διάβηκα όλα μας τα μονοπάτια.

Θα σου φανεί τρελό, αλλά σε όλη την διαδρομή αισθανόμουν έντονα την σκιά της παρουσίας σου.

Αφιερωμένο στο δικό μου "μωρό" τον Πλούτο που για επτά ολόκληρα χρόνια συντρόφεψε την ζωή μου με την πιο άδολη αγάπη.

Θυμάσαι μάτια μου; Εδώ κοντοστεκόμουν κι έτριβα τα χέρια μου ανάμεσα στα θυμάρια και μετά σου τα έβαζα στην μουσούδα σου μπροστά, να μυρίζεις αυτή την θεϊκή μυρωδιά της φύσης.

Εδώ κοντοστεκόσουν απορημένος και με κοίταζες που καμάρωνα αυτόν τον άναρχο κήπο στην μέση του πουθενά.

Εδώ καθόμουν κι αγνάντευα την θέα, κι εσύ πάντα πιστός μου φύλακας, με περίμενες να τελειώσω το ονειροπόλημα για να συνεχίσουμε.

Η θέα από το σπίτι μας. Μαγευτική. Κάπου αχνά φαίνεται κι η παραλία που πηγαίναμε για μπάνιο.

Άλλη μια άποψη του τι αντικρίζουν τα μάτια μου το πρωί που ξυπνάω, ακούγοντας μόνο κελαιδίσματα από τα πουλιά.

Η αγαπημένη μας μπουκαμβίλια.

Η γατούλα που στην θέα σου έτρεχε να κρυφτεί. Τώρα με κοίταζε επιφυλακτική αλλά έκατσε να την φωτογραφίσω.

Το αγαπημένο σου πεύκο. Πάντα μία στάση εδώ για την "ανάγκη σου". Σε "ενέπνεε" το οξυγόνο.

Σ`αυτό το σπίτι πάντα κοντοστεκόμασταν και καμαρώναμε το μεράκι των ιδιοκτητών.

Μου λείπεις... και σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές πιο έντονα απ`όλες τις φορές.

To σπουργιτάκι...

2010-09-28T12:42:00.000+03:00

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;! με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.

– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.

You are so beautiful... to me

2010-09-25T12:34:00.000+03:00

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ - Η ΑΛΕΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΕΝΗ ΟΥΡΑ

2010-09-16T01:22:00.000+03:00

Είμαστε λίγο άτσαλοι;

2010-09-12T20:56:00.000+03:00

Μερικοί από τους φίλους μου...

2010-09-08T00:41:00.002+03:00

Η παρέα πάει για μπάνιο....

2010-08-22T14:13:00.001+03:00

Αυτό θα πει οργάνωση και κέφι για ζωή!!

Μάνα της Καρδιάς!

2010-08-15T00:12:00.000+03:00

Ένα μικρό αφιέρωμα στην Μάνα, που έφερε στον κόσμο Εκείνον που δίδαξε την Αγάπη, και στην μορφή της αντικατοπτρίζονται όλες οι μανούλες του κόσμου.

Ζωντανό προσκεφάλι η καρδιά μου
να βρίσκουν τα παιδιά αναπαμό.
Η λαχτάρα, παραστάτης της ζωής μου,
μόνιμη ευπρόσδεκτη σύνοικος
και στο στόμα μου πάντα ευχές-προσευχές.

«Κοιτάξτε το! Δεν είναι πανέμορφο;
Είν’ το παιδί μου!
Έκανε λάθη; Έσφαλλε;
Κανείς να μην πει ότι τόθελε.
Να μην το μαλώσει κανένας,
γιατί είν’ το παιδί μου
Πρόκοψε; Καμαρώστε το! Είναι παιδί μου!»

Σαν τη δική μου αγάπη, καμιά!
Σαν της μάνας τη χαρά και τον πόνο κανένας!
Αγαπάει πριν να δει.
Πάνω απ´ τη νάκα, πάνω απ’ το λίκνο,
πλάθει πορεία ουρανόδρομη ονείρων!

Αν μπορούσα, δίχτυ αγάπης πυκνό,
αδιαπέραστο κι άφθαρτο θα 'πλεκα
και μπροστά στα παιδιά μου θα το 'στηνα,
προστασία –όσο ζω κι αφού φύγω-
απ’ του κακού τους ανέμους,
απ’ το φθόνο του κόσμου κι απ´ τ´ άδικο.
Στημόνι, οι Ελπίδες,
Υφάδι, της Αγάπης τα Όνειρα
και οι σκέψεις, σαϊτιές επιδέξιες.

Θεέ μου,
μέσα στο στέρνο μου
της ουράνιας φλόγας τη ζέστα απιθώνοντας,
μ´ έκαμες Μάνα της Καρδιάς και όχι του ενστίχτου.
Δεν γεννώ, έτσι απλά·
δια βίου τα μωρά μου ανατρέφω.
Με το είναι μου όλο –όσο ζω κι αφού φύγω-
τους ανεκτίμητους καρπούς μου φροντίζω.

Πηγή: hamomilaki

ΓΑΤΕΣ ΠΟΥ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ !

2010-07-26T22:14:00.000+03:00

Οι φίλες μου οι γάτες.

2010-07-22T12:07:00.000+03:00

Ο Σοφός, ο Έξυπνος και ο Πονηρός.

2010-07-09T19:43:00.000+03:00

Από το γλυκό μου alataki που με την μαγευτική πένα του, μας δίνει ακριβώς την πραγματικότητα που ζούμε.

Στον κόσμο τούτο τρία παιδιά γεννήθηκαν.

Μόλις τόμαθαν οι Μοίρες έτρεξαν να αποθέσουν τα δώρα τους.

Ευχήθηκε η πρώτη στο πρώτο παιδί. Σοφός να γίνεις τόσο που όλος ο κόσμος να ζητά τις συμβουλές σου

Ευχήθηκε η δεύτερη στο δεύτερο παιδί. Έξυπνος να γίνεις τόσο που ποτέ μη χρειαστείς τη συμβουλή σοφού

Ευχήθηκε η τρίτη στο τρίτο παιδί. Πονηρός να γίνεις τόσο που ο Σοφός και ο Έξυπνος να σε βλέπουν και να σε φοβούνται…

Ήρθε καιρός που ο Σοφός κρύφτηκε, ο Έξυπνος αποχώρησε,
ο Πονηρός είναι εδώ

Ένα αστέρι τρεμοσβήνει...

2010-07-06T12:04:00.000+03:00

Από το γλυκό μου alataki3 γιατί τα παραμύθια δεν είναι παίξε-γέλασε.

Μια φορά κι έναν καιρό, στον ξάστερο ουρανό κάποιου μακρινού πλανήτη και στην πιο μεγάλη γειτονιά, ζούσε η αστεροοικογένεια του κ. Μεγαστέρη.
Εκεί περνούσαν τον καιρό τους οι γονείς και οι γονείς των γονιών μαζί με τα πολλά – πολλά αστερόπαιδά τους.
Σε κείνη τη γειτονιά την ημέρα ο καθένας έκανε τη δουλειά του και όλοι μαζί έβγαιναν σα νύχτωνε, έκοβαν βόλτες και έλαμπαν μέσα στα ασημένια τους ρούχα.
Στην οικογένεια οι μεγάλοι συζητούσαν μεταξύ τους για το πόσο ευχαριστημένοι ήταν από τη συμπεριφορά των αστερόπαιδων, πόσο καλά και άξια ήταν, πόσο υπάκουα και πόσο σπουδαία θα γίνονταν σα μεγάλωναν.
Άκουγαν οι διπλανοί και ζήλευαν την τύχη του κ. Μεγαστέρη που τόσο καλά κατάφερνε να κουμαντάρει την οικογένεια και πρόβλημα δεν υπήρχε να σκιάζει την ευτυχία του.

Μόνο η κ. Αστροσοφή που συμβούλευε όλη τη γειτονιά κουνούσε το κεφάλι της κάθε που έκανε επίσκεψη στο ευτυχισμένο σπίτι. Εκείνη ήξερε πως δεν ήταν όλα, όσο τέλεια φαινόταν.

Η οικογένεια είχε και ένα μικρό αστερόπαιδο που δεν το γνώριζε κανείς, ποτέ δεν το είχαν πάρει μαζί τους στη βόλτα, αφού αυτό το τελευταίο δεν έμοιαζε στα μεγαλύτερα παιδιά τους.
Αυτό ήταν καχεκτικό, όχι τόσο όμορφο και λαμπερό και σα να μην έφταναν όλα, ήταν ζωηρό και ανυπάκουο και το χειρότερο, αυτό το λιανό παιδί επαναστάτησε κατά της οικογένειας και ήθελε, άκου κύριε, να το αφήσουν να ταξιδέψει μέχρι τον πλανήτη που έβλεπε από μακριά.

Οι γονείς ένιωθαν μεγάλη απογοήτευση που στο τέλειο σπίτι τους ήρθε τέτοια ντροπή, μάλωναν και υποτιμούσαν τον αστερομικρό τους, έλεγαν πως αφού δεν έμοιαζε στ’ αδέλφια του, θέση για κείνο δεν υπήρχε στον κόσμο τους.
Για ν’ αποφύγουν τα χειρότερα που τρέχα-γύρευε τι θα έλεγαν οι γείτονες, το κλείδωσαν στο πιο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού και του απαγόρευσαν να βγαίνει βόλτα τις νύχτες. και στο τέλος το ξέχασαν και συγχώρησαν τον εαυτό τους, αφού εκείνοι είχαν κάνει το χρέος τους.

Το αστεροαπόπαιδο στεναχωριόταν πολύ με την συμπεριφορά της οικογένειας, δεν καταλάβαινε γιατί δεν το αγαπούσαν και μέρα με τη μέρα έχανε και το λίγο χρώμα που είχε όταν γεννήθηκε.
Μια νύχτα άνοιξε το παράθυρο του σπιτιού, αγνάντεψε τον αγαπημένο του πλανήτη που φαινόταν κάτω μακριά και πήρε την απόφασή του.
Θα έδινε έναν πήδο και θα βρίσκονταν κοντά του.
Εκεί η ζωή του θα ήταν διαφορετική, κανείς δεν θα του ζητούσε να λάμπει όλο και περισσότερα, σίγουρα εκεί κάποιος θα το αγαπούσε για το δικό του φως και δεν θα του ζητούσαν να γίνει όπως τα άλλα του αδέλφια.

Το είπε και το έκανε. Άφησε τα χέρια του από το περβάζι και άρχισε να ταξιδεύει και να ταξιδεύει και να ταξιδεύει…
Γύρω του άκουγε ψιθύρους.
Ένα αστέρι πέφτει, πέφτει… έλεγε κάποιος
Τι απογοήτευση, τι του ήρθε ν’ αφήσει τη σιγουριά του σπιτιού του… έλεγε κάποιος άλλος
Μη δίνεις σημασία, κανένας απροσάρμοστος θα είναι… έλεγε ένας τρίτος…
Και το αστέρι συνέχιζε πετώντας το μακρινό του ταξίδι και καθώς πετούσε το φως του τρεμόσβηνε και τρεμόσβηνε, μέχρι που σταμάτησε να φαίνεται από την παλιά του γειτονιά.

Το αστεράκι είχε πολύ δρόμο ακόμα να κάνει και ούτε το ίδιο ήξερε αν θα έφτανε ποτέ στον πλανήτη που ονειρευόταν, μα δεν το ένοιαζε καθόλου.
Ήταν τώρα ελεύθερο και δεν μπορεί, κάποιον θα συναντούσε στην στράτα του να το αγαπήσει, έστω και με κείνο το αχνό φως που του χάρισε η ζωή.

Χρήσιμο για τον υπολογιστή.!!!

2010-06-28T22:54:00.000+03:00

ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΜΑΣ

ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ

ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ UTILITY ΑΠΟ ΤΗΝ MICROSOFT

ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΗΣ ΠΛΕΥΡΑ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ.

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ , ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ.

ΑΠΛΩΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΛΕΞΗ HERE ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΗ ΤΟ UTILITY.

here<http://www.raincitystory.com/flash/screenclean.swf>

Μονολογούνε...!;

2010-06-17T11:44:00.001+03:00

"Εγώ μιλώ με τ' άλογα, το σπίνο, τον κορυδαλλό,

με όντα, εγώ, παράλογα και με ανθρώπους δεν μιλώ...

Μονολογούμε, μονολογούμε,

τι λένε οι άλλοι ούτε που ακούμε,

τον ξένο πόνο δεν τον μπορούμε,

μιλάμε έτσι για να μιλούμε.

Εγώ μιλώ με τη βροχή και με το κύμα στο γιαλό,

με όντα, εγώ, χωρίς ψυχή και με ανθρώπους δεν μιλώ...

Μονολογούμε, μονολογούμε,

τι λένε οι άλλοι ούτε που ακούμε,

τον ξένο πόνο δεν τον μπορούμε,

μιλάμε έτσι για να μιλούμε."

Αυτά τα λόγια γυρνάνε μέρες τώρα στο μυαλό μου...

αυτές τις μέρες, αισθάνομαι ότι 'μονολογούμε'

ο καθένας μας αντιμετωπίζει προβλήματα

πρωτόγνωρα, άγνωστα μέχρι χθες, αλλόκοτα...

προβλήματα που βαραίνουν την ψυχή

και μας κρατάνε εγκλωβισμένους,

απομυζώντας και την τελευταία μας ικανότητα ανάλυσης

με αποτέλεσμα...

να μας μιλάνε οι γύρω μας για τα δικά τους,

αλλά εμείς, χωρίς το παραμικρό απόθεμα δυνάμεων,

δεν μπορούμε ούτε καν να ακούσουμε,

πόσο μάλλον να συμπονέσουμε, να συμμεριστούμε,

να συνδράμομε, να ενθαρρύνουμε ακόμη και να παρηγορήσουμε...

Οι φίλοι, όμως γι' αυτό βρίσκονται στην ζωή μας...

να τους ακούμε, να τους συναισθανόμαστε, να τους παρηγορούμε...

Τι θα γίνει; Για πόσο ακόμη θα μονολογούμε;

Θα μου πείτε, προς τι όλα αυτά;

Ναι, είναι αλήθεια!

Σήμερα, έπιασα τον εαυτό μου να 'μονολογώ'

'τι λέγανε οι άλλοι, ούτε που άκουγα...

τον ξένο πόνο δεν τον μπορούσα...

μιλούσα μόνο για τον δικό μου...!

Μήπως, τελικά πρέπει ν`αρχίσω να μιλάω...

'με τ' άλογα, το σπίνο, τον κορυδαλλό' ή

'με τη βροχή και με το κύμα στο γιαλό'

τουλάχιστον αυτά τα 'όντα, τα παράλογα' και

'τα όντα χωρίς ψυχή'...

δεν μπορώ να τα πληγώσω!!!

Αυτά ακούω να λέει η κυρά μου στην φιλενάδα της. Από ότι κατάλαβα το γράψανε και στο κομπιούτερ...μη με ρωτάτε λεπτομέρειες.
Κάθομαι στην αγκαλιά της τις ατέλειωτες ώρες που μιλάνε και ακούω τι λένε...βέβαια, μη νομίζετε ότι τις καταλαβαίνω!
Πάντως, να σας πω την αλήθεια και εγώ όλη μέρα μονολογώ, σύμφωνα με αυτές τις περιγραφές, και η κυρά μου φωνάζει...
Δεν της αρέσουν οι δικοί μου μονόλογοι, γιατί, άραγε;
Γαβ, γαβ, γαβ!!!
Πείτε μου, γιατί;;;;

Νεφέλη,

πηγή

Η Μίνα...

2010-06-05T20:09:00.000+03:00

Είμαι ξαπλωμένος, στα πόδια του αφεντικού, ενώ απολαμβάνει τον πρωινό του καφέ. Κουβεντιάζει με την κυρά μου και με έχουν νανουρίσει. Αυτή η πρωινή ξάπλα στην αυλή είναι πάντα απολαυστική.

Η αυλή του σπιτιού είναι πλακόστρωτη με μαρμάρινες, πρωτότυπες πλάκες, συλλογή και δημιουργία του αφεντικού (ίσως κάποτε σας πω γι' αυτές)...

Τι έλεγα; Α, ναι, η αυλή έχει πάντα σκιά, είναι απάνεμη και την περιβάλουν 2 κουκουναριές, που φυτεύτηκαν όταν γεννήθηκαν τα παιδιά και μια γέρικη ελιά με πολύ απλωτά κλαδιά.

Εκεί, λοιπόν που είχα γλυκάνει, ακούω το αφεντικό να σηκώνεται. Σκέφτηκα να τον ακολουθήσω, αλλά το χουζούρι ήταν καλύτερο.

Μέσα στο λήθαργό μου ακούω φωνές. Το αφεντικό ήταν στα κοτέτσια και κάποιον 'στόλιζε'.

Έπρεπε να πάω κοντά, να ελέγξω την κατάσταση. Μόλις έφτασα στο κατώφλι του κοτετσιού τι να δω...το αφεντικό σε κάμψη πάνω από την Μίνα, την κότα να την ψέλνει και αυτή να τον κοιτάει παγωμένη. Γυρνάει με βλέπει και λέει "τι θα γίνει με αυτή;" γυρνάει στο μέρος της και αρχίζει πάλι το κήρυγμα για το που είναι πιο πρακτικά να γεννάει τα αυγά. Ότι εκεί που τα αφήνει τον δυσκολεύει να τα μαζέψει. Πόσες φορές πρέπει να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα, πότε θα βάλουμε, επιτέλους μυαλό;

- "ωχ, θα με πάρει και εμένα η μπάλα", σκέφτηκα και άρχισα να απομακρύνομαι, όταν τον άκουσα να μου φωνάζει "Δεν τελείωσα, που πας; Εδώ, εδώ να κάτσεις να τα ακούσεις, μήπως και της βάλεις λίγο μυαλό, γιατί έτσι όπως πάει έχει βαλθεί να με κοψομεσιάσει..." και άρχισε πάλι να 'ψέλνει' και να 'κηρύττει'.

Στο τέλος την χάιδεψε και της είπε ότι ήταν καλή κότα και έκανε πάντα μεγάλα αυγά, "αλλά βρε παιδί μου σκέψου και εμένα..."

Γύρισε σε μένα και λέει "Είσαι μάρτυρας μη με κάνετε να λέω όλο τα ίδια και τα ίδια, ε; κανόνισε..."

Τώρα, τι μπορούσα να κανονίσω εγώ με την Μίνα δεν κατάλαβα, αλλά για να το λέει κάτι θα ξέρει...

τι αφεντικό είναι!

Εγώ ο Ρόμελ...

2010-06-01T20:09:00.000+03:00

Με φωνάζουν "Ρόμελ" και είμαι Ολλανδικό Ποιμενικό Λυκόσκυλο με κοκκινωπό τρίχωμα στο σώμα και μαυριδερή μουσούδα. (Σήμερα, απ' ότι έμαθα, η ράτσα μας έχει απαγορευτεί για συντροφιά διότι συγκαταλέγεται στους σκύλους εργασίας για ποίμανση αγελάδων και βοϊδών). Πρόσφατα έλεγα ιστορίες της ζωής μου στον αγαπημένο μου φίλο, "Πλούτο" και αφού ξεκαρδιζόταν για μέρες, μου ζήτησε να έρθω @εδώ και να γράψω μερικές.
Ωραία είναι @εδώ!

Μεγάλωσα από κουτάβι, με μπιμπερό, στα χέρια του πιο συναρπαστικού ανθρώπου που έχω γνωρίσει...ποτέ δεν μπορούσες να ξέρεις τι θα σου συμβεί το επόμενο λεπτό!

Ρόμελ

Τον περισσότερο χρόνο τον περνούσα στο κτήμα του, στον Μαραθώνα, όπου έμενε το καλοκαίρι και ολόκληρη η οικογένεια του αφεντικού μου, του Νίκου.

Ο ρόλος μου, από νεαρή ηλικία, ήταν αυτή του επιστάτη, 2ος μετά το αφεντικό!

Το κτήμα έσφυζε από ζωή. Φιλοξενούσε, κότες, πρόβατα, κατσίκες, ένα τράγο, χήνες, πάπιες και κάθε λογής πτηνά, από φασιανούς μέχρι καναρίνια και παπαγάλους, που ζούσαν σε ένα τεράστιο κλουβί που είχε από παιχνίδια μέχρι τρεχούμενο ποταμάκι που χυνόταν σε μια όμορφη λίμνη με ένα γλυπτό συντριβάνι (όλα σύμφωνα με την έμπνευση του αφεντικού και φιλοτεχνημένα από τα χέρια του.

Όλη την ημέρα ήμουν η σκιά του. Παρακολουθούσα με προσοχή όλες τις εργασίες και αν μπορούσα έβαζα και ένα χεράκι ή και καμιά φωνή, όπου χρειαζόταν!

Έχουν μείνει ανεξίτηλες στην μνήμη μου οι ατελείωτες κουβέντες του με οποιονδήποτε έκανε κάτι που δεν τον έβρισκε σύμφωνο!

Μπορούσε για ώρες να εξηγεί, για παράδειγμα, πόσο καλό θα ήταν για την Μέλπω (την χήνα) να μένει στο δικό της σπίτι, που ήταν ηλιόλουστο και πιο υγιεινό από το δικό μου, στο οποίο συνήθιζε να κάνει κατάληψη! Πολύ με ευχαριστούσε να τον ακούω να της αναλύει όλα τα πλεονεκτήματα, καλοπιάνοντάς την! Βέβαια εκείνη δεν εννοούσε να συμμορφωθεί, με αποτέλεσμα να ακούει τα εξ' αμάξης κάθε φορά που την έβλεπε στο δικό μου σπίτι!

Όλα τα ζώα, στο κτήμα είχαν το όνομά τους. Του άρεσε να τα αποκαλεί με ονόματα φίλων και συγγενών της οικογένειας! Κάτι που ήταν 'πικάντικο' όταν ήταν παρών κάποιος και φώναζε με το όνομά του μια κότα ή μια προβατίνα...

Μια από τις πιο αγαπημένες του ασχολίες ήταν να ταΐζει και τους "κουμπάρους" του, τα ποντίκια με ένα ειδικό στάρι! Γύρναγε, όλο χαρά, και τους κουβέντιαζε και αυτούς, καθώς έβαζε τροφή στα πιό απίθανα μέρη..."τώρα θα δείτε. πούσ...δες", "έχω καλό μεζέ...", "έτσι για να μάθετε...", "να σας δω τώρα;", και άλλα τέτοια...

Αυτά για αρχή, μη σας κουράσω άλλο. Τα επόμενα άρθρα θα είναι και μια ιστοριούλα...

Φίλοι

2010-05-28T19:32:00.000+03:00

Υπακοή!

2010-05-24T20:44:00.002+03:00

Μία Σπέτσες με κερατίτιδα παρακαλώ.!!!

2010-05-21T11:51:00.000+03:00

Ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά το ήξερα.Οι φίλοι μου, όμως, μου το επιβεβαιώνουν κάθε μέρα τόσο έντονα, που στο τέλος, θα το πάρω το τρελόχαρτο δεν θα την γλιτώσω.

Μου μοιάζουν, και ομορφαίνουν την κάθε στιγμή της ζωής μου με την παρουσία τους.
Μόλις με δουν λίγο να μαυρίζω (όχι από τον ήλιο, αλλά ψυχικά), η λύση είναι μία.
Σε βουτάμε από το μαλλί και σε πάμε εκδρομή όσο πιο μακριά μπορούμε, μπας και ξεχάσεις να γυρίσεις, κι απαλλαχτούμε από σένα κι από την τρέλα σου.
"Έλα πατσαβούρα, φεύγουμε αύριο για Πελοπόννησο γιατί έχουμε μια δουλειά και σε θέλουμε παρέα.
Όλη αυτή η ευγένεια βέβαια, διακατέχει τον αρκούδο της παρέας που έχει δύο τρελές να κουλαντρίσει.
Την γυναίκα του και μένα που είμαι το άλλο μισό του φιλισκουνιού μου.
Σηκώθηκα πρωί-πρωί, η γυναίκα και με την τσίμπλα στο μάτι βρέθηκα Εθνική οδό με τον τρελό να οδηγεί, και να παίζει σαν μωρό με τα διερχόμενα αυτοκίνητα που τολμούσαν να τον προσπεράσουν.
Βρεθήκαμε στο Ναύπλιο, κι αφού τελειώσαμε την δουλειά που είχανε, η ερώτηση ήρθε ακαριαία:
"Τώρα που θέλετε να σας πάω παλιόγριες; Θέλετε Καλαμάτα ή να χτυπήσουμε Σπέτσες";
Ο κλήρος ερρίφθη και βρεθήκαμε Σπέτσες.
Και βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, τους τρεις τρελούς τους πήρε είδηση όλο το νησί.
Ναι βέβαια, γιατί όταν έχεις την αρκούδα μαζί σου, που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί κάνει δημόσιες σχέσεις, πως να περάσεις απαρατήρητος;
Μέσα σε λίγη ώρα όλη η παραλία μας ήξερε τρομάρα μας.
Κι αφού φάγαμε κι ήπιαμε ο μικρός της παρέας(ο αρκούδος) ήθελε βόλτα με το μόνιππο.
"Μικρέ κι ανόητε λύσσαξες για μόνιππο" του λέει η φιλενάδα μου.
"Δεν λύσσαξα εγώ, είδα τα σάλια που τρέχανε από ένα σκυλί" απαντάει ο μικρός αρκούδος.
Αυτό μάλλον θέλει Μπαμπινιώτη για να καταλάβετε τι εννοούσε.
Ναι ομολογώ ότι έχει μία περίεργη ζήλια με τα σκυλιά που είναι αραχτά στον ήλιο, και τον κοιτάνε απαξιωτικά όταν περνάει από δίπλα τους, και μετά συνεχίζουν αδιάφορα τον ύπνο τους.
Κάναμε την βόλτα με το μόνιππο, κι ήρθε η ώρα του παγωτού!
"Μάστορα θέλω δίχρωμο παγωτό. Δεν είμαι ρατσιστής αλλά όλα τα τρώω. Και λευκά και μαύρα".
Κάγκελο ο παγωτατζής!
Ζήλεψα κάποια στιγμή και χώνω το κουτάλι μου στο παγωτό του να δοκιμάσω λίγο.
"Ουστ, πατσαβούρα. Δεν φοβάμαι τίποτα αλλά μην με κολλήσεις κερατίτιδα. Γαμώτο δεν σε πρόλαβα με κόλλησες, ούστου."
"Κι όχι τίποτ' άλλο αλλά όταν περνάω από τούνελ με το αμάξι, φοβάμαι ότι θα μπλοκαριστώ εκεί μέσα, την ώρα που θα ξεφυτρώνουν, ξαφνικά τα κέρατα..." συνεχίζει.
Ότι είναι κολλητική κι η κερατίτιδα δεν το ήξερα.
Το έμαθα κι αυτό σήμερα.
Ψάχνω απεγνωσμένα για χαρτοπετσέτα και στυλό να γράψω τις ατάκες του.
Βρίσκω χαρτοπετσέτα και ρωτάω για στυλό.
"Που είναι ο στυλός";"Στον κ...λο σου" απάντηση αρκούδας.
Αυτό το "παιδί" ποτέ δεν θα μάθει τρόπους.
Τόσα λεφτά χαλάσαμε με την φιλενάδα μου, να το στείλουμε στα καλύτερα σχολεία, άδικος κόπος.
Παιδί μπήκε, "αρκούδα" βγήκε.
Η δικιά μας αρκούδα όμως, με την χρυσή καρδιά που είναι δίπλα μας, στα πιο δύσκολα.
Που είναι ικανός να εξαφανίσει, όποιον πειράξει τις πατσαβούρες του.
Που εύχεται να πάθουμε φαρυγγίτιδα, για να μην το ζαλίζουμε με το μπίρι μπίρι μας.
Που με το χιούμορ του, μας κάνει να ξεχνάμε όλη την μαυρίλα μας.
Που δεν έχει μία στην τσέπη, κι όμως και με το τίποτα σου προσφέρει τον κόσμο στα πόδια σου.
Κάνει τα μαγικά του, τα τρελά του και με κάποιον περίεργο τρόπο όλα φαντάζουν μαγικά.
Αφιερωμένο σε όλους τους αρκούδους με την χρυσή καρδιά που ομορφαίνουν την ζωή μου/μας.

Φαντασία μου πλανεύτρα.!!!

2010-05-19T11:50:00.000+03:00

Ένας στίχος λέει: "Φαντασία μου πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα".
Από μικρό κορίτσι ήμουν κολλητή φιλενάδα μαζί της.
Με ταξίδευε στον δικό της κόσμο κι όλα τα πράγματα γύρω μου γίνονταν μαγικά.
Οι εκθέσεις μου στο σχολείο από τις καλύτερες.Χρωματισμένες με όλα τα χρώματα της κολλητής μου. Ούτε ο Φώσκολος να ήμουν,η... Φωσκολίνα μάλλον.
Τελικά βέβαια δεν την απέφυγα την παγίδα.
Έγραψα την δική μου Λάμψη, μόνο που ο Δράκος του σεναρίου, ήταν ο ίδιος ο εαυτός μου.
Δολοπλόκος και μάγιστρος να με οδηγεί σε λάθος επιλογές, έτσι για να έχει και λίγο σασπένς το σενάριο.

Απτόητη συνέχιζα το κολλημά μου μαζί της, τόσο που έφθασα στο σημείο να πάθω και οξεία αναισθησία, σε σημείο να χειροκροτώ και τους πολιτικούς ως εθνοσωτήρες.
Όπως τελευταία και τον Τζέφρυ, όταν έκανε εκείνο το τολμηρό βήμα να γκρεμίσει και το κέντρο Φαντασία, για να δώσει ελεύθερες παραλίες στον λαό,(μήπως και γίνει το θαύμα και πνιγεί κάποιος, ώστε να έχει ένα στόμα λιγότερο να τον βρίζει δηλαδή), σηκώθηκα όρθια και τον χειροκροτούσα.
Ναι για τέτοιον παροξυσμό "αέρινης φαντασίας" μιλάμε.
Τα 300 κλεφτόπουλα να μου φαντάζουν σαν τους 300 του Λεωνίδα.
Ήρωες που θυσιάζονταν για το καλό μας, στρογγυλοκαθισμένοι τόσες ώρες στα έδρανα της Βουλής, μέχρι να βγάλει κάλους ο κώλος τους.
Να αναγκάζονται να ψηφίζουν νομοσχέδια για την σωτηρία μας, αντί να ξαπλώνουν σε καμιά παραλία (απ`αυτές που ελευθέρωσε ο Τζέφρυς) και να παίρνουν καθαρό αέρα.
Κάτι έγινε όμως αυτές τις μέρες σε προσωπικό επίπεδο, και ξαφνικά τα τσούγκρισα μαζί της.
Τέλος με την πλανεύτρα κολλητή μου.

Κι εκεί που αρχίζω να συνέρχομαι, έρχεται η πρόταση της φιλενάδας μου να πάμε σε μια συγκέντρωση που θα μιλάγανε για Θεοκρατικά ζητήματα, μήπως και ηρεμήσει η ψυχή μου από την τρικυμία που περνούσα, μετά από τον τσακωμό με την πλανεύτρα Φαντασία.

Ακούω, ακούω, και το μυαλό μου ταξιδεύει, σε άλλα μονοπάτια δικά μου, προσωπικής φύσεως.
Τίποτα όμως απ`αυτά που ακούω δεν μου αποσπά την προσοχή, δεν αγαλλιάζει την ψυχή μου.
Και ξαφνικά ακούω στο καπάκι και μια ομιλία, κατραπακιά σκέτη, που με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Μιλούσε για αιώνια ζωή λέει, για το τέλος του κόσμου που ήταν πολύ κοντά μας λέει, ίσως να είχε γίνει και χθες λέω (δε λέει), και σαν ωραία κοιμωμένη, λέω, να μην το πήρα χαμπάρι -ξαναλέω.
Για ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ ανθρώπων, και παράδεισο επί της γης έλεγε, όπου δεν θα υπάρχει δάκρυ και πόνος, ού λύπη ού στεναγμός ματά 'λεγε, κι ο κάθε ένας θα απολαμβάνει το δικό του μέρισμα σ`αυτό τον ιδανικό κόσμο, σα να 'θελε να μας πεί.

Μόνο που κάτι μου χάλαγε την συνταγή.
Όλ`αυτά θα γίνονταν μόνο για λίγους εκλεκτούς, λέει, που θ`ανήκαν κάπου συγκεκριμένα, σε κάποια θρησκευτική ομάδα μονάχα. Δεν ήταν για όλους.. επιλεκτική σωτηρία μιλάμε.
Οι άλλοι, στον Καιάδα, στα τάρταρα τα ζοφερά!
Κι εγώ που πίστευα μέχρι τώρα ότι είμαστε όλοι παιδιά του Θεού ανεξαρτήτως που ανήκουμε.
Καθολικοί, Ορθόδοξοι, Ευαγγελιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά κ.λ.π

Τότε σηκώθηκα και χειροκρότησα τους συνοδοιπόρους στον κόσμο της Φαντασίας.
Κι εγώ η παρδάλω νόμιζα ότι ήμουν η μόνη φαντασιόπληκτη. Αμ έχει κι άλλους.. οοοχού!!

Δοξάστε την αβάσταχτη ελαφρότητα των ανθρώπων που παίζουν το αιώνιο παιχνίδι της Φαντασίας.
Το παραμύθι με τον Δράκο.
Μόνο που δεν βλέπω τον ήρωα να έρχεται καβάλα στο άλογο για να σκοτώσει τον κακό Δράκο από το μυαλό των ανθρώπων. Τελικά "Φαντασία μας πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα..".
Και θυμήθηκα ξανά, τα λόγια κάποιου, που μου έλεγε ένα πρωί..
"Μην πάς, απάτες είναι όλα, απόφευγε τους δήθεν σωτήρες της ψυχής που δεν μπορούν να σώσουν καν την δική τους. Μόνη θα σωθείς, αρκεί να το θέλεις.. κανένας άλλος δεν σε σώζει, άκου με.."

Για άλλη μια φορά, δεν τον άκουσα.!!!

...Και τότε, σαν επίλογο, θα μου θυμίσει κάτι ακόμη τελευταίο..
"Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με".."

"Feelings..."

2010-05-17T16:03:00.000+03:00

Τελικά, η σύγχρονη εποχή είναι γεμάτη ποικιλία αισθημάτων...
Μέσα σε μια μέρα πέρασαν αρκετά από μπροστά μου:

Μοναξιά, να έχεις τόσα να πεις, να πνίγεσαι να τα μοιραστείς... αλλά ο σύντροφος λείπει στην δουλειά και η φιλενάδα είναι βουτηγμένη σε ένα πέλαγος ασιδέρωτων ρούχων, που έπρεπε (αυτό το "πρέπει" ποτέ δεν το κατάλαβα...) να περάσουν από τα χέρια της...
Ικανοποίηση, είσαι μόνη στο σπίτι, μόνη στο σπίτι!!! και μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, καταλήγοντας που αλλού; στο Internet... Έχεις όσο χρόνο θέλεις να διαβάσεις αλληλογραφία, να απαντήσεις και να προωθήσεις μηνύματα, να κάνεις επισκέψεις, να μπεις στο FB... και γενικά να μετατραπείς σε ένα μοντέρνα, κοινωνικό άτομο...
Απόλαυση της δημιουργίας, να φτιάξεις μια εικόνα σύνθεση για τις ανάγκες κάποιου άρθρου, να γράψεις άρθρο στο "Θολό"...
Αγωνία όταν χρειάζεται να σουλουπώσεις ή να κάνεις παρεμβάσεις σε blog φίλων και δεν είναι on line και δεν ξέρεις αν θα τους αρέσει το αποτέλεσμα....φτιάχνεις, φτιάχνεις στο άγνωστο - γνωστό!
Τύψεις γιατί βλέπεις ότι μια πολύ όμορφη μέρα πέρασε και εσύ έμεινες μέσα κλεισμένη, παρέα με ένα πληκτρολόγιο, κάνοντας "πολύ χρήσιμα πράγματα" (όπως σε βολεύει να τα βαφτίζεις)
Πόνο στον ώμο, κάνοντας όλα αυτά δεν έχεις σηκωθεί ούτε για κατούρημα με αποτέλεσμα να έχεις πιαστεί, χωρίς να το καταλάβεις και να απορείς "τι έκανα και πιάστηκα; Σκούπα... δεν έβαλα , σιδέρωμα...ούτε που τα κοίταξα τα ρούχα, οπότε ούτε συναισθηματικά δεν κουράστηκα, πεντικιούρ δεν έκανα... (όλα αυτά ήταν τα δικά μου "έπρεπε", σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα καταστρώσει την προηγουμένη) πως πιάστηκα; "Έλα μου ντε Μαρίτσαμ", όπως λέει και ο άνδρας μου...
Κενό, γύρω στο βραδάκι κόβεται και το Internet και πέφτεις με φόρα στον "τοίχο" των σβηστών led. Αν αυτά τα 4 led έχουν γίνει το μόνιμο αντικείμενο που παρακολουθώ συχνά παρακαλώντας να σταθεροποιηθούν όταν τα βλέπω να αναβοσβήνουν....
Μούδιασμα, γιατί όλα αυτά δεν μπορείς να τα μοιραστείς με κάποιον και να μην σε περάσει για τρελό...
Απογοήτευση, όταν οι ανωτέρω - και λίγο καθαρεύουσα - είναι πια διαθέσιμοι έχουν τόσα να σου πουν που όταν, τελικά, έρθει η σειρά σου τα δικά σου έχουν, ως δια μαγείας "εξατμιστεί" και μένεις μόνο με ένα ανοικτό στόμα που στο τέλος το ακούς να λέει: "Είχα τόσα να σου πω, αλλά τα ξέχασα" και αν είσαι άτυχη και ο συνομιλητής έχει όρεξη (κάτι που ο άνδρας μου έχει σε πλεόνασμα) παίρνεις και την απάντηση: "ε, δεν θα ήταν σπουδαία..."
και τέλος απορία, "μου έχει σαλέψει;", "έχει μείνει λίιιιγο λογική;", "μετά από όλα αυτά μπορεί κανείς να με πάρει στα σοβαρά;"

από ότι καταλαβαίνετε το τελευταίο συναίσθημα θα απαντηθεί από εσάς!!!

πηγή: Theodosia

"Αθώα"

2010-05-16T15:49:00.002+03:00

Κάπως έτσι είναι το κεφάλι μου αυτή την στιγμή!

Πάλι πέρασα μια δύσκολη μέρα που στέφτηκε, όμως με επιτυχία.

Είχα να αντιμετωπίσω ένα άδικο δικαστήριο και ευτυχώς αθωώθηκα!

Δεν παύει, όμως να είναι μια επίπονη εμπειρία...

Ευτυχώς, ξέρετε ποιος ήταν δίπλα μου...!

Ναι, ήταν η Σία!!!

Ήταν εκεί, κοντά μου και για να μου αφαιρέσει την αγωνία και το άγχος, άρχισε να σχολιάζει τα ενδυματολογικά γούστα του κάθε δικηγόρου και από αυτό έβγαζε συμπέρασμα αν είναι καλός ή όχι...!

Καλά ήταν τραγελαφικό! Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή!

Φτάσαμε στο στέκι των δικηγόρων, κοντά στην Ευελπίδων, οι τρεις μας, εγώ ο Μήμης (άνδρας μου) και η Σία (πιθανή μάρτυρας - σύμφωνα με το δικηγόρο - άσχετα αν εγώ ήμουν σίγουρη ότι χρειαζόταν!)

Όταν μας τηλεφώνησε ο δικηγόρος, εγώ και η φιλενάδα κατευθυνθήκαμε στο κτήριο 2, πρώτη πόρτα δεξιά (αυτή ήταν η περιγραφή του δικηγόρου). Αλλά από την αίθουσα έβγαινε μια καθαρίστρια και η Πρόεδρος ανακοίνωνε 10 λεπτά διάλυμα για να καθαριστεί ο χώρος...

Απορημένες καθίσαμε στην πρώτη σειρά -άδεια η αίθουσα, με εξαίρεση κάποια άτομα πιστάγκωνα δεμένα με χειροπέδες- και η 'καλή' μου άρχισε να σχολιάζει....άρχισε από τα παπούτσια....

"κοίτα, τα άσπρα σκαρπίνια τον μάραναν, τα έχει βάψει τόσες φορές, λες και τα έχει περάσει αμέτρητες φορές μπλάνκο..."

"κοίτα τον άλλον με τις άσπρες κάλτσες..."

"καλά αυτός τι το ήθελε το μωβ πουκάμισο με το καφέ σακάκι;"

και συνέχισε ακάθεκτη...σχολιάζοντας τους πάντες....!

Δεν πίστευα στα αυτιά μου...κοιτάω να βεβαιωθώ και ήταν η Σία δίπλα μου, δεν ήταν ο άντρας μου...(συνήθως και για αυτόν αυτά είναι τα κύρια θέματα ενδιαφέροντος).

Τελικά μάθαμε ότι πριν από εμάς, ένας αλλοδαπός, μόλις άκουσε ότι ήταν "ένοχος" τα κατέβασε και κατούρησε μπροστά στο εδώλιο!!! Απίστευτο;!

Γι' αυτό οι καθαρίστριες ήταν σε κατάσταση αλλοφροσύνης..!

Μετά θυμάμαι το: "Το δικαστήριο κρίνει την κατηγορούμενη αθώα!"

Είχε μιλήσει η Σία, είχα μιλήσει εγώ και ο δικηγόρος στα ενδιάμεσα, αλλά το μόνο που μου έμεινε είναι ότι άκουσα το "Αθώα" αποσβολωμένη, τόσο που έπρεπε να το επαναλάβει η Πρόεδρος...όχι γιατί δεν το πίστευα, αλλά γιατί έχω μάθει να περιμένω πάντα το χειρότερο!!

Πάντως όλα πήγαν καλά, αλλά το κεφάλι μου παραμένει σε αυτή την κατάσταση!!

πηγή: Theodosia

Εμείς....

2010-05-11T20:47:00.001+03:00

Έναν αιώνα και κάτι μετά κι όμως σαν χθες ... σαν σήμερα...

κι όπως το πάνε σίγουρα και σαν αύριο!

Είναι αλήθεια ότι πολλοί έχουν αναφερθεί σε αυτόν τις τελευταίες μέρες...

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά,
σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει,
κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει,
δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που’χει
στο ’να λουστρίνι, στ’αλλο τσαρούχι.

Τα σχόλια δικά σας...

πηγή: Theodosia

Έξω, έξω...θα' μαι ολιγαρκής!

2010-05-09T14:47:00.001+03:00

Σόλων: ...θα πρέπει να είμαστε λίγο κύριοι...

λίγο κοσμικοί...

Λουκάς: Ναι, ναι, τακτικονορμάλ...

"Περάστε παρακαλώ, καθίστε...

τι λέτε; σας παρακαλώ περάστε πρώτος...

και σας παρακαλώ...επισκέψεις τακτικές...

Σόλων: Γενικώς να προκαλούμε τον σεβασμόν...

Λουκάς: Ναι, ναι, περάστε σας παρακαλώ...

μα τι λέτε...έχετε δίκιο...

δικαιότατον δίκαιο...

Σόλων: Γενικά να μην σε πάρουνε ότι είσαι κατωτέρας υποστάθμης...

Λουκάς: Κομψός...

Σόλων: Ύποπτος...καθώς πρέπει...

χαχαχαχαχα

Λουκάς: ΟΧΙ

Σόλων: Τι "όχι"

Λουκάς: ...όχι δεν μπαίνω...

δεν μπαίνω μεσ' το αυγό, σκάω...

Σόλων: Μωρό μου, έχει aircondition!

Λουκάς: Θέλω να βλέπω...

Σόλων: Έχει τηλεόραση!

Λουκάς: Ουρανό, δέντρα,

Σόλων:Έχει!

Λουκάς: ...ψεύτικα!

Σόλων: ψεύτικα, αληθινά, δεν ξέρω...πάντως έχει!

Λουκάς: Σόλων, θα μας χωράει και τους δυο το αυγό, ε;

Σόλων: και τους δυο, μωρό μου; Όχι ο καθένας μας θα έχει από ένα αυγό, μόνος του!

"Άνεσης"

Λουκάς: Μόνος;

Σόλων: Μόνος, μόνος!

Λουκάς: Όχι, Σόλων, μόνος...

δεν μπορώ μόνος...

δεν αντέχω μόνος, Σόλων...

Σε παρακαλώ, όχι μόνος Σόλων...όχι μόνος!

Σόλων: Μωρό μου...θέλεις να μην μπούμε;

Λουκάς: Να μη μπούμε!

Σόλων: Να βγούμε έξω;

Λουκάς: Έξω, ναι, έξω...

Σόλων: ...αλλά πρέπει να ξέρεις Λουκά, ότι έξω από το αυγό...

Λουκάς: ναι

Σόλων: δεν θα έχουμε ούτε πολυθρόνες με αφρολέχ, ούτε καφέ, ούτε ουίσκι, ούτε ψητό στα κάρβουνα, μωρό μου!

Λουκάς: Σόλων, Σόλων, θα' μαι ολιγαρκής...

Σόλων: ολιγαρκής πρέπει να' σαι!

Λουκάς: από' δω και πέρα θα είμαι ολιγαρκής...

αλλά σε παρακαλώ, Σόλων, ΈΞΩ

Σόλων: έξω

Λουκάς: ΈΞΩ

Σόλων: Αφού, λοιπόν θέλεις...

έστω...

ΈΞΩ!!!!;;;

πηγή: Theodosia

"παράπλευρη απώλεια"

2010-05-07T23:33:00.000+03:00

Λίγες στιγμές μετά...προσπαθήσαμε να μην γράψουμε τίποτα, με την σιωπή μας να αντιδράσουμε αλλά μάταια....Η πασταφλώρα πρέπει να γράψει. Να γράψει για να ξεθυμάνει, να θρηνήσει, να παραπονεθεί, να εκφραστεί, να κλάψει....

Κι έφθασε η εποχή του κυνισμού.

Που η ανθρώπινη ζωή όταν χάνεται, θεωρείται 'παράπλευρη απώλεια'.

Έτσι ονόμασαν κάποιοι τον θάνατο των τριών ανθρώπων κι ενός αγέννητου μωρού.

"Μην μπεις στο ίντερνετ σήμερα". Η φωνή της φιλενάδας μου στο τηλέφωνο είναι τόσο θλιμμένη.

"Γιατί" την ρωτάω.

"Γιατί θα στεναχωρηθείς και θα θυμώσεις. Τον θάνατο των τριών ανθρώπων τον ονόμασαν 'παράπλευρες απώλειες'" μου απαντά.

Βουβάθηκα. Το σκεφτόμουν όλη νύχτα.

Προσπαθούσα να κατανοήσω τ`ακατανόητα.

Δεν μπορώ να καταλάβω την λογική μας πια.

Αν υπάρχει δηλαδή και σε ποια μορφή.

Από πότε έχουμε πόλεμο και δεν το ξέρω;

Από πότε ο θάνατος και με τις συνθήκες που έγινε, χαρακτηρίζεται 'παράπλευρη απώλεια';

Τον αγαπώ τον χώρο και πιστεύω σ`αυτόν.

Όπως πιστεύω ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται μ`αυτόν, έχουν κάποιες ευαισθησίες και κάποια ιδανικά, παραπάνω από των υπολοίπων.

Θέλω να ελπίζω ότι ήταν απλά άτυχη διατύπωση ο χαρακτηρισμός.

Αν ήταν το παιδί μας, ο φίλος μας, ο συγγενής μας έτσι εύκολα θα θεωρούσαμε τον θάνατό του 'παράπλευρη απώλεια';

Θρηνώ την κατάντια μας.

Λυπάμαι που σαν λαός φτάσαμε στο σημείο που μας οδήγησαν τόσο έξυπνα κάποιοι επιτήδειοι πολιτικοί, οι οποίοι γίνονται αδύναμα πιόνια των αφεντικών τους.

Που πήγε η ευαισθησία και το φιλότιμο μας;

Ποιος το εξαγόρασε και με ποιο αντίτιμο;

Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο.

Σωπαίνω στην μνήμη των 'παράπλευρων απωλειών'...

Εκφράζω απλά την πίκρα μου, ελπίζοντας ότι ίσως καταλάβουμε ότι πλέον οδηγηθήκαμε σ`αυτό που ποτέ σαν λαός δεν είχαμε.

Τον κυνισμό!!!!

πηγή: nefeloma

Η προίκα μου.!!!

2010-05-02T22:46:00.001+03:00

Από μικρό κορίτσι που θυμάμαι τον εαυτό μου,η μάνα μου συγκέντρωνε προικιά.
Πατροπαράδοτη οικογένεια που πάντα το θηλυκό το θεωρούσε το αδύνατο φύλο.(Τρομάρα στα μπατζάκια μας, μια και το αδύνατο φύλο,έκανε τελικά τα πιο δυνατά στην ζωή του).

Έπρεπε λοιπόν σαν καλή μάνα να έχει να επιδείξει στον μέλλοντα γαμπρό προικιά άξια της κόρης της.Έδινε που έδινε 1,50 με τα χέρια στην ανάταση να μην έχει και κάτι να θαμπώσει τον γαμπρό,μπας και ξεφορτωθεί την κατσίκα που της έκανε δύσκολη την ζωή από τα γεννοφάσκια της;
Το παράξενο στην όλη ιστορία ήταν μια οικογένεια που έμενε απέναντί μας.Αυτή η οικογένεια είχε ένα παιδί που ήταν λίγο αδύναμο από την φύση του.
Η μαμά του λοιπόν του συγκέντρωνε προίκα σαν να ήταν κορίτσι.
Τον προόριζε για μια πολύφερνη νύφη όταν θα μεγάλωνε.
Λέγκω την λέγανε. Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λίγο πιο μεγάλο από το αγόρι.
Αυτό όμως δεν ενοχλούσε καθόλου την μαμά του αγοριού.
Το είχε βάλει στο μυαλό της έντονα να την κάνει νύφη.
Συγκέντρωνε λοιπόν με περισσό ζήλο τα προικιά.

Τα χρόνια πέρασαν κι η δικιά μου προίκα ήταν ένα τίποτα μπροστά στην προίκα του αγοριού.
Σταγόνα στον ωκεανό.Τι να σου κάνουν 24 σεντόνια, πετσέτες, κωλόπανα κ.λ.π μπροστά στα 160 τεμάχια του αγοριού;

Παντρεύτηκε λοιπόν το αγόρι την καλή μας Λέγκω με τιμή και δόξα, και προσκόμισε τα 160 τεμάχια της προίκας του.

Θαμπώθηκε η νύφη και το σόι της από την βαρβάτη προίκα του αγοριού.
Μόνο που δεν κράτησε πολύ ο μήνας του μέλιτος.
Το αγόρι είχε τελικά δια στροφικές τάσεις.
Άρχισε να εκδίδει την καλή του σε διάφορους προαγωγούς .
Το πιο λυπηρό απ΄`όλα ήταν που όλοι από το συγγενικό περιβάλλον,έβλεπαν και δεν μίλαγαν.
Σιωπή κι ανοχή.
Κι εκείνη ανεχόταν το μαρτύριο αγόγγυστα.
Έτσι την είχαν αναθρέψει από μικρό κορίτσι. Να δέχεται, ν`ανέχεται και ν`αντέχει ότι δεν αντέχεται.

Κάπου εκεί τελειώνει η ιστορία μου.Έφυγα σε άλλη γειτονιά και ποτέ δεν ξαναέμαθα για την Λέγκω.
Άραγε τι να κάνει;

Αυτή την ιστορία μου την θύμισε η σημερινή κατάσταση της χώρας μου.
Ο γενικός ξεσηκωμός για τα σκληρά κι άδικα μέτρα κατά των εργαζομένων από τον φέρελπις πρωθυπουργό.

Απλώς αναρωτιέμαι αν κι ο Γιωργάκης έφερε προίκα από την μαμά του τις 160 έδρες στο κοινοβούλιο.
Γιατί μάλλον κάτι τέτοιο θα πρέπει να έγινε και κανείς από όλους εμάς που φωνάζουμε σήμερα να μην είναι υπεύθυνος για ότι ζήσουμε από εδώ και πέρα.
Κανείς απ`όλους εμάς να μην εμπιστεύθηκε πριν κάτι μήνες το αύριο στο ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ.
Ποτέ μα ποτέ προεκλογικά δεν μπλέκαμε διθυράμβους για τον άξιο εθνοσωτήρα που έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν.
Ποτέ μα ποτέ δεν ανάρτησε κανείς απ`όλους εσάς που σήμερα κραυγάζεται, την σημαία του ΠΑΣΟΚ στον @χωρο και στο fc σε σημείο να σιχαίνομαι να μπω μέσα γιατί το έργο το είχα δει πολύ πριν κάνει πρεμιέρα στις πλάτες μας.

Και τώρα ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε, μόνο που το κελάηδισμα σας ακούγεται σαν κράξιμο καρακάξας στ`αυτιά τα δικά μου.
Από μικρό κορίτσι που θυμάμαι τον εαυτό μου,η μάνα μου συγκέντρωνε προικιά.
Πατροπαράδοτη οικογένεια που πάντα το θηλυκό το θεωρούσε το αδύνατο φύλο.(Τρομάρα στα μπατζάκια μας, μια και το αδύνατο φύλο,έκανε τελικά τα πιο δυνατά στην ζωή του).

Έπρεπε λοιπόν σαν καλή μάνα να έχει να επιδείξει στον μέλλοντα γαμπρό προικιά άξια της κόρης της.Έδινε που έδινε 1,50 με τα χέρια στην ανάταση να μην έχει και κάτι να θαμπώσει τον γαμπρό,μπας και ξεφορτωθεί την κατσίκα που της έκανε δύσκολη την ζωή από τα γεννοφάσκια της;
Το παράξενο στην όλη ιστορία ήταν μια οικογένεια που έμενε απέναντί μας.Αυτή η οικογένεια είχε ένα παιδί που ήταν λίγο αδύναμο από την φύση του.
Η μαμά του λοιπόν του συγκέντρωνε προίκα σαν να ήταν κορίτσι.
Τον προόριζε για μια πολύφερνη νύφη όταν θα μεγάλωνε.
Λέγκω την λέγανε. Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι λίγο πιο μεγάλο από το αγόρι.
Αυτό όμως δεν ενοχλούσε καθόλου την μαμά του αγοριού.
Το είχε βάλει στο μυαλό της έντονα να την κάνει νύφη.
Συγκέντρωνε λοιπόν με περισσό ζήλο τα προικιά.

Τα χρόνια πέρασαν κι η δικιά μου προίκα ήταν ένα τίποτα μπροστά στην προίκα του αγοριού.
Σταγόνα στον ωκεανό.Τι να σου κάνουν 24 σεντόνια, πετσέτες,κωλόπανα κ.λ.π μπροστά στα 160 τεμάχια του αγοριού;
Παντρεύτηκε λοιπόν το αγόρι την καλή μας Λέγκω με τιμή και δόξα και προσκόμισε τα 160 τεμάχια της προίκας του.

Θαμπώθηκε η νύφη και το σόι της από την βαρβάτη προίκα του αγοριού.
Μόνο που δεν κράτησε πολύ ο μήνας του μέλιτος.
Το αγόρι είχε τελικά δια στροφικές τάσεις.
Άρχισε να εκδίδει την καλή του σε διάφορους προαγωγούς.
Το πιο λυπηρό απ΄`όλα ήταν που όλοι από το συγγενικό περιβάλλον,έβλεπαν, ήξεραν και δεν μίλαγαν.
Σιωπή κι ανοχή.
Κι εκείνη ανεχόταν το μαρτύριο αγόγγυστα, ελπίζοντας σ`ένα καλύτερο αύριο.
Έτσι την είχαν αναθρέψει από μικρό κορίτσι. Να δέχεται, ν`ανέχεται και ν`αντέχει ότι δεν αντέχεται.

Κάπου εκεί τελειώνει η ιστορία μου.Έφυγα σε άλλη γειτονιά και ποτέ δεν ξαναέμαθα για την Λέγκω.
Άραγε τι να κάνει; Ακόμη αντέχει κι ανέχεται;

Αυτή την ιστορία μου την θύμισε η σημερινή κατάσταση της χώρας μου.
Ο γενικός ξεσηκωμός για τα σκληρά κι άδικα μέτρα κατά των εργαζομένων, από τον φέρελπυ πρωθυπουργό.

Απλώς αναρωτιέμαι μετά από τις διαμαρτυρίες όλων μας, αν κι ο Γιωργάκης έφερε προίκα από την μαμά του τις 160 έδρες στο κοινοβούλιο.
Γιατί μάλλον κάτι τέτοιο θα πρέπει να έγινε, και κανείς από όλους εμάς που φωνάζουμε σήμερα, να μην είναι υπεύθυνος για ότι ζήσουμε από εδώ και πέρα.
Για το αγγούρι που ζορίζει και δεν δροσίζει.
Κανείς απ`όλους εμάς να μην εμπιστεύθηκε πριν κάτι μήνες το αύριο στο ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ.
Ποτέ μα ποτέ προεκλογικά, δεν μπλέκαμε διθυράμβους για τον άξιο εθνοσωτήρα που έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν.
Ποτέ μα ποτέ δεν ανάρτησε κανείς απ`όλους εσάς που σήμερα κραυγάζεται, την σημαία του ΠΑΣΟΚ στον @χωρο και στο fc, σε σημείο να σιχαίνομαι να μπω μέσα, γιατί το έργο το είχα δει πολύ πριν κάνει πρεμιέρα στις πλάτες μας.
Και τώρα ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε, μόνο που το κελάηδισμα σας ακούγεται σαν κράξιμο καρακάξας στ`αυτιά τα δικά μου.
Το μόνο λυπηρό είναι ότι εκδιδόμαστε κι εμείς που δεν ψηφίσαμε σαν την Λέγκω, κι ίσως αρχίσει να μας αρέσει τελικά τόσο πολύ, που να μείνουμε με τα πόδια ανοιχτά μέχρι Δευτέρας παρουσίας το ανάγνωσμα.
Aμήν!!!

Σε ψάχνω μα δεν σε βρίσκω.

2010-04-18T13:29:00.000+03:00

Το γλυκό μου alataki έγραψε ένα πανέμορφο κείμενο που τραγούδησε στην καρδιά μου.
Ήθελα να γράψω την δική μου αλήθεια βασισμένη στο δικό της κείμενο.

Το προσάρμοσα λοιπόν στις δικές μου αναμνήσεις στο δικό μου παρόν.
Ιωάννα σ`ευχαριστώ πολύ για την έμπνευση.

Θυμάμαι...
Γειτονιά,μονοκατοικίες με αυλές που μοσχομύριζαν γιασεμί.
Πνιγμένες στην γαρδένια και στις τριανταφυλλιές.
Άνισος ανταγωνισμός ποια αυλή θα έχει τα ομορφότερα λουλούδια.
Φρεσκοβαμμένα πεζούλια με ασβέστη.
Σ`αυτά τα πεζούλια που έβγαινε όλη η γειτονιά στο καθημερινό της ραντεβού.
Με καρέκλες και σκαμπό αποσυρμένα από το εσωτερικό του σπιτιού.
Γλυκές κουβέντες και λόγια καρδιάς καθαρά.
Καφεδάκι,κουτσομπολιό καλοπροαίρετο αλλά πάντα κοιτώντας ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Τον αντιμετώπιζες και σ`αντιμετώπιζε.Και στην δύσκολη ήταν εκεί παρόν.
Γεφυρώνονταν η πίκρα,η απογοήτευση με την ανθρώπινη παρουσία.
Μικρό κορίτσι ήσουν και τα όνειρά σου ταξίδευαν αχαλίνωτα σε κείνα τα σοκάκια.
Είχες όλα όσα χρειαζόταν η ψυχή σου.
ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Θυμάσαι;
Σ`έψαχνα εκεί και σε συναντούσα.

Σε ψάχνω να σε βρω στ`αποκρουστικά τσιμέντα,στην απομόνωση της ψυχής.
Απομονώθηκες,ταμπουρώθηκες,πίσω από μια εικονική και πλασματική πραγματικότητα.
Δεν ταξιδεύουν τα όνειρα πια.Έπαψες να ονειρεύεσαι.Στέρεψες.
Γέμισε το μυαλό σου πληροφορίες που σου μαύρισαν την ψυχή.
Ψάχνω να σε βρω στην έκπτωση της ηθικής, στην νομιμοποίηση του ανήθικου.
Εκεί που ο κάθε ένας ελεύθερα, μπορεί να σε περιγράφει πίσω από ανωνυμίες και εκ του ασφαλούς χωρίς να σε ξέρει.
Να σου χρεώνει χωρίς να πληρώνει.Τσάμπα μάγκας με μόνο κόστος την ψυχή σου.
Ψάχνω να σε βρω στο χάος των χρόνων που έρχονται,στην θλίψη που τεντώνει το πρόσωπό σου,στα μάτια που δεν γελάνε πια.
Έχεις όλα όσα είναι ΠΕΡΙΤΤΆ και σου λείπουν ΟΣΑ χρειάζεσαι.

ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΩ ΠΙΑ.

Read more: Το θολό τοπίο με την ξεκάθαρη ματιά.: Σε ψάχνω μα δεν σε βρίσκω. http://nefeloma.blogspot.com/2010/04/blog-post_9927.html#ixzz0lRjnK0p9

Το σκηνικό μιας σεξουαλικής παρενόχλησης!!!

2010-04-07T01:59:00.000+03:00

Μωρό μου πάλι στον χώρο σου τριγυρνώ όπως παλιά...
Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις κι εσύ με την γουστόζικη ανάρτηση που θα βάλω.
Πάντα μες στην καρδιά μου θα είσαι να το ξέρεις.

Για μένα για μας μίλησες...για την Ανάσταση της ψυχής.

2010-04-03T17:31:00.001+03:00

Εγώ κι η Ευτυχία σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας ,Χαρούμενο Πάσχα με τους ανθρώπους που αγαπάτε...Κι η σημερινή Ανάσταση ας αναστήσει τις καρδιές όλων μας ,κι ειδικά αυτών που κυβερνούν τον πλανήτη μας.

Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας στην Αγάπη, και το βλέμμα μας ας δει ξεκάθαρα την αλήθεια της Ζωής.

Ας βγούμε και λίγο από το καβούκι μας κι ας χαμογελάσουμε στον κόσμο γύρω μας.

Με τα μικρά γίνονται τα μεγάλα...Με το χαμόγελο, το άγγιγμα, την προσφορά στον συνάνθρωπο.!!!

Τον πόνο σου έπνιξες στην αγάπη
μ ένα σου δάκρυ
Με συγχώρησες κι ας μην άξιζα
Για μένα για μας μίλησες
Για σένα σιωπή το στόμα σου

Πηγή:ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΦΙΛOΣΟΦΙΑ

Εγώ τα πόδια θα Σου πλύνω πως ονειρεύομαι.

2010-03-31T23:00:00.000+03:00

Εγώ τα πόδια θα Σου πλύνω πως ονειρεύομαι
στον κόσμο δεν Σε ξαναδίνω δεν εμπιστεύομαι.
Ημέρες περισυλλογής, ημέρες που σκαλίζω στο σεντούκι της ψυχής να βρω κάτι να κρατηθώ.
Να νιώσω όλη εκείνη την Αγάπη που ένιωσε Εκείνος για τον Άνθρωπο.
Ω γλυκύ μου έαρ, ήλιε, ηλι μου.
Ξεχάσαμε αλλοτριωθήκαμε.
Προσπερνάμε το νόημα των ημερών κι η μόνη μας έγνοια η ύλη.
Που θα γιορτάσουμε την Ανάσταση, τι θα φορέσουμε,τι θα φάμε τι θα πιούμε και τι θ`αρπάξει ο .....μας.
Δεν αντέχω να μην το πω. Μου βγήκε πάλι το πασταφλωρίστικο.
Πόσοι από μας διαβάσαμε τα λόγια Σου?
Πόσοι από μας νιώσαμε την κατάνυξη των ημερών?
Πόσοι προβληματιστήκαμε για την παρουσία Σου εδώ στην Γη;
Ο Επαναστάτης μου

Γλυκέ μου επαναστάτη...μίλησες και κανείς μας δεν σ`άκουσε.
Έδειξες τον δρόμο... και κανείς μας δεν τον ακολούθησε.
Μας αιχμαλώτισε η ύλη, από το πρώτο μας κλάμα.
Τυφλωθήκαμε από τις σειρήνες της και μείναμε αιχμάλωτοι ναυαγοί στο νησί της.
Και κάθε μέρα Σε σταυρώνουμε με τις πράξεις μας.
Σε πήραν οι άνθρωποι και διαμοίρασαν τα ιμάτιά Σου γι άλλη μια φορά, στο όνομα του κέρδους.
Γεμίσαμε αιρέσεις, γεμίσαμε ταυτότητες, γεμίσαμε εκλεκτούς, που επικαλούνται τ`όνομά Σου.
Εξαγοράζουν τον παράδεισο της ψυχής για τριάκοντα αργύρια.
Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Eυαγγελιστές , Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί, Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Όλοι για το μεγάλο κομμάτι της πίτας.
Παίζουμε τα ζάρια μας και μαλώνουμε ποιος θα φέρει τις εξάρες.
Κι ΕΣΥ κραύγασες τότε στον ναό λίγο πριν σταυρωθείς...
κι είναι σαν να σ`ακούω να τα λες σε όλους τους ισχυρούς αυτού του κόσμου.
"Αλοιμονό σας Γραμματείς και Φαρισαίοι Υποκριτές.
Κλείσατε το βασίλειο των ουρανών στους ανθρώπους.
Δεν μπαίνετε εσείς και δεν αφήνετε άλλους να μπουν.
Οδηγοί τυφλοί.
Οι διυλίζοντες τον κώνωπα την δε κάμηλον καταπίνοντες.
Υποκλίνεστε μπροστά στο γράμμα του νόμου και παραβιάζετε την ουσία του νόμου.
Δικαιοσύνη...έλεος...καλή πίστη.
Είστε σαν ασβεστωμένοι τάφοι.
Κατάλευκοι, ωραίοι απ`έξω, από μέσα όμως είστε γεμάτοι οστά νεκρών και ακαθαρσίες.
( δεν αντέχω να μην το αφιερώσω στους τριακόσιους της βουλής.)
Γιατί ΕΣΥ τα θέλεις όλα τα παιδιά σου αδελφωμένα χωρίς θρησκευτικές ταυτότητες.
Γιατί ΕΣΥ μίλησες για τον παράδεισο της ψυχής...εκεί που κρύβεται η βασιλεία του Θεού.
Αυτόν τον παράδεισο που μας κρύψανε και που μας κρύβουν ακόμη.
Ξέρω ότι κι αυτό ακόμη μας το συγχωρείς.
ΤΗΝ ΛΗΣΜΟΝΙΑ δεν ξέρω αν συγχωρείς...Λησμονήσαμε, λησμόνησα ήλι μου.
Δεν ξέρω γιατί μ`έχει κατακλύσει το συναίσθημα της κατάνυξης.
Δεν ξέρω γιατί πάλι σε μελετάω, όπως τότε...Γιατί εντρυφώ στα λόγια ΣΟΥ.
ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.
Κι απελπισμένα προσπαθώ να πιαστώ από την παρουσία Σου.
Και θυμάμαι τότε στο ναό, λίγο πριν σταυρωθείς τα λόγια Σου.
Αγαπάτε τους εχθρούς σας, προσευχηθείτε γι αυτούς...(ξέχασα να το κάνω εδώ και κάτι χρόνια ήλι μου).
Κάντε καλό σε όσους σας μισούν...(το μόνο που θυμάμαι ήταν το γύρισμα της πλάτης σ`αυτούς κι η αδιαφορία).
Δώστε σε όσους σας ζητήσουν...(πότε το έχω κάνει? ΠΟΤΕ).
Μην κάνετε στους άλλους ότι δεν θέλετε να σας κάνουν.( αυτό προσπάθησα να το τηρήσω με γερό αντίπαλο την ανθρώπινη ατέλειά μου).
Μην κρίνετε για να μην κριθήτε.( το προσπάθησα).
Μην καταδικάζεται για να μην καταδικαστείτε.
ΣΥΓΧΩΡΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΕΘΕΙΤΕ.
ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΔΟΘΕΙ.
ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ.
ΧΤΥΠΉΣΤΕ ΚΑΙ Η ΠΟΡΤΑ Θ`ΑΝΟΙΞΕΙ.
ΠΟΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ?

Γύρισα κοντά Σου λαβωμένη...έχει χώρο για μένα να ξαποστάσω?

ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΕΥΑ.!!!!

2010-03-27T22:03:00.001+02:00

Ξέρω ότι σου αρέσει να βλέπεις γύρω σου χαρούμενα πρόσωπα.
Γι αυτό και σκέφτηκα να κάνουμε αυτή την ανάρτηση που θα χαρίσει λίγο γέλιο στους επισκέπτες μας.Πιστεύω ότι συμφωνείς κι εσύ.!!!
Είσαι εδώ παρόν, είμαστε μαζί.

Τον έλεγαν Πλούτο κι είναι ακόμη ΕΔΩ.!!!

2010-03-25T20:50:00.008+02:00

Σαν το φάντασμα τριγυρνώ στο δικό σου χώρο.
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν είσαι εδώ.
Τι παράξενοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι.Όσο σε είχα στην ζωή μου δεν μ`ενδιέφερε και τόσο να κάνω και πολλές αναρτήσεις στο μπλοκ σου.
Τώρα που σ`έχασα αν κι η αρχική μου σκέψη ήταν να το κατεβάσω, τώρα θέλω να το κρατήσω εδώ, να θυμίζει σε όλους τους επισκέπτες το περίεργο δέσιμο δύο ταλαιπωρημένων πλασμάτων.
Ενός ανθρώπου κι ενός σκύλου.

Κοιτάζοντας πίσω μου τώρα μπορώ να εξηγήσω γιατί οι δρόμοι μας συναντήθηκαν.
Μια ιστορία που μου έστειλαν μ`έκανε να δω στον καθρέφτη του μυαλού μου.
Δυο πλάσματα με πληγές είμασταν κι οι δύο.
Εγώ στην ψυχή μου κι εσύ στο κορμάκι σου.

Η δικιά μας ιστορία.

Ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.
Γύρισε κι είδε ένα μικρό αγόρι. "Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι. Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε. "Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα."
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έτεινε στον αγρότη και ρώτησε "έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να δω τα κουταβάκια;"
Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες. Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία. Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια. Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει. "Αυτό θέλω" είπε το αγόρι.
"Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης. "Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια". Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι.
"Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι, "ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει". Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
"Πόσο κάνει;" ρώτησε ο μικρός.
"Τίποτα δεν κάνει" είπε ο αγρότης,

"ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ...".

Συνεχίζουμε οι δυο μας όπως και τότε αγόρι μου έστω και μέσα στον εικονικό κόσμο.
Μόνο να με διορθώνεις αν κάτι δεν σου αρέσει στις αναρτήσεις που θα κάνω.
Ξέρεις εσύ... εκεί στον χώρο του ονείρου που συναντιόμαστε.

Τον έλεγαν Πλούτο και σήμερα δεν ΑΝΤΕΞΕ.

2010-03-21T20:42:00.001+02:00

Όταν έρθει η στιγμή για να χύσεις τα δάκρυα, κάνε το.
Μόλις τα δάκρυα στεγνώσουν, πρέπει να ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου.
Μόνο που δεν ξέρω αν αυτά τα δάκρυα της ψυχής θα στεγνώσουν ποτέ.

Τον έλεγαν Πλούτο...Για μένα σήμαινε πλούτος αγάπης.
Ήρθε στην ζωή μου ξαφνικά, και την ομόρφυνε.
Έφυγε σήμερα πάλι ξαφνικά κι όλα γύρω μου σκοτείνιασαν.

Υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις την άδολη αγάπη?
Ναι...τον έλεγαν Πλούτο.

Καθισμένος σε μια γωνιά με κοίταζε με τα μελαγχολικά μάτια του
χωρίς να ζητάει ποτέ τίποτα από μένα.
Μ`έκανε κάθε μέρα ν`ανακαλύπτω τα ελαττώματά μου.
Δεν χρειαζόταν να μιλήσει.

Με υπέτασσε με την ανοχή του, λες και αγνοούσε τον «άλλο μου εαυτό».
Με’ κείνα τα μάτια του μου πρόσφερε τη λατρεία ολόκληρης της γης,
της ζωής ολόκληρης , όποιου στοιχείου αγάπης κινιέται αόρατο πάνω στον πλανήτη,
περικλειόταν στα μάτια του, όταν με κοίταζε.

Μίλα, διάβολε, ζήτα ,διαμαρτυρήσου. Δεν σε αντέχω με τη συμπεριφορά σου,
με ταπεινώνεις , με υποτιμάς, με κάνεις να συνειδητοποιώ όλη την εγωιστική μου ύπαρξη.
Δίνεις τη γιγάντια αφοσίωση σου και γω παίρνω από σένα όπου και αν βρίσκομαι .
Τόσο γαλήνιος και τρυφερός στα ελάχιστα που πρόσφερα, που δεν κατάλαβα ούτε ότι αρρώστησε, έτσι απότομα…ακαριαία..

Παλέψαμε με νύχια και με δόντια να κερδίσουμε το στοίχημα με την ζωή.
Καλοί αγωνιστές κι οι δύο.
Το πολεμούσε γιατί ήξερε ότι τον είχα ανάγκη, όσο κι αν πόναγε
όσο κι αν υπέφερε...το έκανε για μένα.
Έξη χρόνια παλεύαμε...μέχρι σήμερα.
Τις νύχτες βόγκαγε από τους πόνους, κι όμως άντεχε.

Τον έλεγαν Πλούτο και σήμερα δεν ΑΝΤΕΞΕ.

Στον ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
να τον συντροφεύουν στο μακρινό του ταξίδι.

Μόνο να μην ξεχάσει ν`αγναντεύει από κει ψηλά
μια εγωίστρια... που τον λάτρεψε.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.

Η Άνοιξη της ψυχής.

2010-02-28T23:32:00.002+02:00

Γύρω μας ο κόσμος σκοτεινιασμένος.
Μια αβεβαιότητα πλανιέται στον αέρα σχετικά με το μέλλον μας και με το μέλλον
της χώρας μας...
Ειδήσεις που καθημερινά μας βομβαρδίζουν για το χρέος μας στην ΕΟΚ, για τις συντάξεις που δεν θα πάρουμε ποτέ, για την ανεργία που μαστίζει την χώρα μας, κι έχει γίνει ο καθημερινός εφιάλτης μας.
Μετανάστες στην ίδια μας την χώρα.
Και νιώθεις την καρδιά σου να σφίγγεται και προσπαθείς να πιαστείς
από τις λίγες μικροχαρές που σου έχουν απομείνει για να παίρνεις δύναμη
να συνεχίζεις μέχρι κάποια μέρα να δεις φως στο τούνελ της ψυχής σου
που την σκοτείνιασαν οι πολιτικοί που εμπιστεύτηκες.
Να σου φτιάξουν ένα καλύτερο αύριο, κι αυτοί σου έφτιαξαν για δώρο ένα αβέβαιο παρόν και μέλλον.

Σε αντίσταση λοιπόν όλων αυτών εγώ κι ο Πλούτο θα σας προσφέρουμε μια βόλτα στο βουνό και θα σας φέρουμε ένα δείγμα της Άνοιξης με την ελπίδα να γεμίσει η καρδιά σας
με το φώς της αισιοδοξίας όπως γεμίζει κι η δικιά μας, στις μικρές αυτές καθημερινές αποδράσεις μας.

Κι αφήνουμε την Άνοιξη να διαπεράσει τις γρίλιες της ψυχής μας, για να σας μεταφέρουμε ένα μικρό μήνυμα αισιοδοξίας.

ΑΥΡΙΟ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΕΡΑ.

ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ.

2010-02-05T22:25:00.001+02:00

Κουφός.!!!

2010-01-26T23:25:00.003+02:00

Koufos

View more presentations from theodosia.

Γιατί τα παραμύθια δεν είναι παίξε-γέλασε.

2010-01-18T13:38:00.002+02:00

Από το γλυκό μας alataki3Παραμύθι ένα υπέροχο παραμύθι που εκφράζει απόλυτα την αγάπη του ζωικού βασιλείου, πρός τον άνθρωπο.

O άνθρωπος που δεν ήθελε τίποτα...

Μια φορά, πάει καιρός τώρα τόσος που δεν θυμάμαι πότε ήταν θυμάμαι μόνο πως ήταν καλοκαίρι, φάνηκε στο δάσος ένας άνθρωπος.

Στάθηκε, κοίταξε γύρω και σκέφτηκε πως εδώ ήταν μια τέλεια κρυψώνα για κείνον.

Ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήθελε πολλά-πολλά με τους γύρω, προτιμούσε να ζει μόνος γιατί όλο και κάτι ζητούσαν απ’ αυτόν ενώ ο ίδιος δεν είχε χρειαστεί ποτέ κανέναν.

Έλεγε συνέχεια τη φράση «Δε θέλω τίποτε από κανέναν»

Διάλεξε το μεγαλύτερο δέντρο που είχε στον κορμό του ένα άνοιγμα ίσα με ένα μικρό δωμάτιο, και τρύπωσε μέσα.

Κάθε πρωί που ξυπνούσε, έκανε βόλτα στο δάσος, κυνηγούσε, ψάρευε στο κοντινό ποτάμι και το βράδυ τρύπωνε πάλι στον κορμό και κοιμόταν, ευχαριστημένος που βρήκε την ησυχία του.

Τα ζώα που συναντούσε στο δρόμο, προσπαθούσαν να πιάσουν κουβέντα μαζί του, εκείνος όμως τα απέφευγε, γιατί σκεφτόταν πως τρέχα γύρευε τι θα ζητούσαν στο μέλλον.

Ένα σούρουπο η αλεπού τρέχει του βάζει τρικλοποδιά και του λέει.

«Ε, άκου δω να σου πω κάτι που συμφέρει και στους δυο.

Θα μου δίνεις ότι σου περισσεύει κι εγώ θα σου λέω ότι γίνεται στο δάσος, εσύ ξένος είσαι, θα σου φανώ χρήσιμη»

Ο άνθρωπος θύμωσε, την κυνήγησε και φώναξε.

«Βρε άντε από δω κυρά πονήρω. Εγώ δε θέλω τίποτε από κανέναν».

Το καλοκαίρι πέρασε και ήρθε ο χειμώνας.

Στο δάσος έπεφταν βροχές και κεραυνοί, ο άνθρωπος φοβήθηκε τόσο που όλη μέρα καθόταν μέσα στο δέντρο.

Κρύωνε και πεινούσε αλλά δεν μπορούσε να βοηθήσει τον εαυτό του.

Κάθε μέρα ο άνθρωπος πεινούσε όλο και περισσότερο

Ο σκίουρος που το καλοκαίρι τον έβλεπε να τριγυρνά, αναρωτήθηκε τι να είχε γίνει εκείνος ο άνθρωπος. Έψαξε και τον βρήκε.

«Τι κάνεις εσύ, είσαι καλά;» τον ρώτησε.

«Τι σε νοιάζει και ρωτάς;»

«Έτσι, από αλληλεγγύη, λέει ο σκίουρος. Στο δέντρο ζεις κι εσύ όπως κι εγώ. Αλήθεια, έχεις τίποτε να φας, αν θέλεις, εγώ μπορώ να σου βρω λίγα βαλανίδια».

«Αυτό μου έλειπε! Να δεχτώ τροφή από έναν σκίουρο», απαντάει θυμωμένος ο άνθρωπος, να σε έχω μετά στο κεφάλι μου να μου ζητάς ποιος ξέρει τι. Δεν θέλω τίποτε από κανέναν, θέλω μόνον την ησυχία μου».

Ο σκίουρος έφυγε και τον άφησε στην ησυχία του.

Την επόμενη μέρα, ο άνθρωπος πεινούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να σηκωθεί από τη γωνιά του.

Το ζαρκάδι που το καλοκαίρι τον ακολουθούσε μέχρι το ποτάμι, ανησύχησε που δεν τον είδε τόσες μέρες, έψαξε και τον βρήκε.

«Άνθρωπέ μου, του λέει, πού είσαι τόσο καιρό, πώς ζεις, τι κάνεις, βρίσκεις τροφή, θέλεις να σε βοηθήσω;»

«Δεν θέλω τίποτε από κανέναν, θέλω μόνο την ησυχία μου, να δεχτώ από σένα βοήθεια και να την πληρώσω μετά σε χρυσό».

«Μα τι λες; εγώ ήθελα μόνο να βοηθήσω να περάσεις το χειμώνα», κάνει στεναχωρημένο το ζαρκάδι και φεύγει.

Η αλεπού είχε μεγάλη περιέργεια να μάθει τι έγινε. Ψάχνει και τον βρίσκει κουρνιασμένο στον κορμό να τουρτουρίζει από το κρύο και να πεθαίνει από την πείνα.

Στέκεται στο δέντρο και αρχίζει να γελά.

Ο άνθρωπος που κατάλαβε πως αν δεν έτρωγε κάτι θα πέθαινε, αρχίζει να παρακαλάει την αλεπού.

«Κοίτα να δεις, ήρθαν πολλοί να μου δώσουν τροφή αλλά αρνήθηκα. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, από σένα θα δεχτώ ευχαρίστως λίγο φαγητό».

«Αυτό να το βγάλεις από το μυαλό σου, εγώ δε δίνω, μόνο παίρνω».

«Σε παρακαλώ, είσαι η τελευταία μου ευκαιρία, πρέπει να με βοηθήσεις».

«Εσύ έλεγες πως δεν θέλεις τίποτε από κανέναν. Βγάλτα πέρα μόνος σου τώρα».

«Συγνώμη, έκανα λάθος», λέει ξέπνοα ο άνθρωπος.

«Α, τότε αλλάζει, γέλασε ικανοποιημένη η αλεπού, θα σου κάνω τη χάρη, μόνο αν παραδεχτής πως χρειάζεσαι ακόμη και μένα που είμαι μια αλεπού και όλοι λέτε πως είμαι πονηρή».

«Το παραδέχομαι», λέει πιο δυνατά τώρα ο άνθρωπος και έλεγε την αλήθεια..

Η αλεπού έφυγε γελώντας και κανείς δεν ξέρει αν του έδωσε να φάει.

Εξαντλημένος καθώς ήταν, ίσως και να τον πήρε ο ύπνος, ίσως και όχι, είδε πάντως πως στο δέντρο του είχαν μαζευτεί όλα τα ζώα του δάσους φέρνοντάς του πεσκέσια.

Η αλεπού του πρόσφερε τη γούνα της για να ζεσταθεί και το τσακάλι φρεσκοψημένο κρέας που είχε αρπάξει από την κοντινή στάνη.

Το άνοιγμα του δέντρου που είχε τρυπώσει, τώρα έγινε σπίτι αληθινό, ζεστό και φιλόξενο για τον ίδιο και όλα τα ζώα που έτρεξαν να βοηθήσουν.

Ο άνθρωπος ένιωσε ευτυχισμένος και μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει να πει αν όλα ήταν ένα όνειρο, ή έτσι έγιναν τα πράγματα.

Αυτό όμως ούτε κι εγώ μπορώ να σας το πω.

Μπορώ μόνο να ελπίζω πως έτσι έγινε στ’ αλήθεια, γιατί αυτό λεν τα παραμύθια.

Τον έλεγαν Μπρούμελ

2010-01-10T21:44:00.000+02:00

Ο εραστής του αιώνα, έτσι τον ονόμασα!!!!!!! Όταν με κοίταζε, συνειδητοποιούσα όλα μου τα ελαττώματα, κάθε άσχημη πλευρά του χαρακτήρα μου ..Τίποτα, λέξη. Απλά ήμουν ένοχη ή θαυμάσια απέναντί του. Το τελευταίο συμβαίνει σπάνια. Μεγάλωσε πλάι μου τεσσεράμισι χρόνια.

Το ξέρω, δεν είναι πολλά για σωστούς ανθρώπους, αν υπάρχουν άνθρωποι σωστότεροι από τα σκυλιά, αν εξαιρέσεις τη μικρή αναπηρία τους ως προς τον λόγο. Ίσως δεν τον χρειάζονται κιόλας! Γιατί αυτός με υπέτασσε με την ανοχή του, λες και αγνοούσε τον «άλλο μου εαυτό». Με’ κείνα τα μάτια του μου πρόσφερε τη λατρεία ολόκληρης της γης, της ζωής ολόκληρης , όποιου στοιχείου αγάπης κινιέται αόρατο πάνω στον πλανήτη, περικλειόταν στα μάτια του, όταν με κοίταζε.

Καθόταν πάντα απέναντι μου . Προτιμούσε την κόκκινη πολυθρόνα, όσο διάβαζα. Ξαφνικά διαπίστωνα ότι ξεχνούσα την παρουσία του.. Μίλα, διάβολε, ζήτα ,διαμαρτυρήσου. Δεν σε αντέχω με τη συμπεριφορά σου, με ταπεινώνεις , με υποτιμάς, με κάνεις να συνειδητοποιώ όλη την εγωιστική μου ύπαρξη. Δίνεις τη γιγάντια αφοσίωση σου και γω παίρνω από σένα όπου και αν βρίσκομαι . Τόσο γαλήνιος και τρυφερός στα ελάχιστα που πρόσφερα, που δεν κατάλαβα ούτε ότι αρρώστησε, έτσι απότομα…ακαριαία..

Ξημέρωμα άκουσα ένα βογγητό και τον είδα να πετιέται πάνω και να ανακάθεται στο μαξιλάρι του, όπως κάνουν συνήθως όλοι οι άρρωστοι, που ζούνε ανάμεσα σε πόνο και εφιάλτη.. Κοίταζε πέρα, όχι εμένα, ένα όραμα αποκαλυπτικό.

Τρομαγμένη γονάτισα δίπλα του.. Τι’ ναι ψυχή μου; Τι τρέχει; Τότε έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα στον ώμο και τον λαιμό μου, υπέροχη επαφή, αλλά η ανάσα του μ’ έκαιγε.. Έχεις πυρετό, ψιθύριζα και τον λίκνιζα στην αγκαλιά μου, ανεβοκατεβάζοντας τις παλάμες μου στο μακρόστενο κορμί του, όταν άγγιξα κάτω από το στήθος του μια πληγή. Άναψα το φως κι έχασκε μια τρύπα ανάμεσα στο πλούσιο τρίχωμά του .. Καρκίνωμα, είπε ο γιατρός. Πρέπει να πονάει; Τον ρώτησα. Πάρα πολύ, μου είπε….κι αν δεν θέλεις να υποφέρει , ξέρεις. Φυσικά και ήξερα..

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Κλειστήκαμε σπίτι. Δεν σηκώναμε τηλέφωνο, χαθήκαμε σχεδόν απ’ όλους. Κάναμε μόνο τους περιπάτους μας, πιο μεγάλους από ποτέ. Απολαμβάναμε πρωί-βράδυ το μαλακό γρασίδι του πάρκου. Τίποτα δεν του’ δινε μεγαλύτερη χαρά..

Μ’ άρεσε να συντελώ στο ν’ αποχαιρετά τη ζωή χωρίς να το ξέρει. Άλειφα τις πληγές του μ’ ένα ισχυρό παυσίπονο χωρίς γάντια και χωρίς την παραμικρή απέχθεια!

Επτά μέρες και επτά νύχτες τον νανούριζα για να αντέχει τους πόνους και ετοιμαζόμουν για τον χωρισμό..

Την επομένη της Πρωτοχρονιάς, κάναμε ένα μεγάλο περίπατο ώσπου φτάσαμε στο ιατρείο. Έλεγα ακατάληπτα στο γιατρό ώσπου περάσαμε στο χειρουργείο. Ετοίμασε τη σύριγγα , βεβαιώνοντας με πως δεν θα πονέσει καθόλου κι έσφιξε το λάστιχο για να φουσκώσει τη φλέβα. Εγώ πήρα το κεφάλι του μέσα τις παλάμες μου, τώρα θα κοιμηθείς ψυχή μου..

Έπεσε μπρούμυτα και τα αυτιά του έκρυψαν το μουσούδι του. Βυθίστηκε στον ύπνο και ακολούθησε η δεύτερη ένεση και η ζωή του σταμάτησε ακαριαία.. Ο γιατρός βεβαιώθηκε με τα ακουστικά … τον πήρε αγκαλιά και γω ζήλεψα και γύρισα «άδεια» στο σπίτι …που μου φάνηκε τελείως αλλιώτικο…

Για πολύ καιρό η θέση του Μπρούμελ έμεινε…κενή, χωρίς την παραμικρή διάθεση αντικατάστασής του από μέρους μου……
Πηγή:Καλώς μας βρήκατε

Zωή για δύο...

2010-01-03T14:20:00.004+02:00

La Vie Gr

View more presentations from theodosia.

Γράμμα σ`έναν άγνωστο καλό φίλο.

2009-12-30T22:55:00.000+02:00

Πώς ν`αρχίσεις ένα γράμμα σε κάποιον που δεν ξέρεις; Πώς να μιλήσεις και ν`αδειάσεις την ψυχή σου σε κάποιον που δεν τον έχεις δει ποτέ;
Η κυρά μου λέει ότι τον λένε Άη Βασίλη κι είναι εκείνος που εκπληρώνει τις επιθυμίες των ανθρώπων αυτές τις γιορτινές μέρες.
Στον δικό μου κόσμο δεν τον ξέρουμε. Συνυπάρχοντας όμως με σάς τους ανθρώπους τον μάθαμε σαν όνομα κι όχι σαν παρουσία.
Κι επειδή η κυρά μου πρώτη χρονιά φέτος, με παρακάλεσε να επικοινωνήσω μαζί του, και να ζητήσω κάποια πράγματα που θα ήθελα να γίνουν, για μένα και για τον κόσμο γύρω μου, αποφάσισα να του γράψω αυτό το γράμμα.
Απ`ότι ξέρω συνήθως οι άνθρωποι του ζητάνε υλικά αγαθά.
Εγώ επειδή ο κόσμος μου είναι τελείως διαφορετικός, θα του ζητήσω άλλα πράγματα.
Σε σένα λοιπόν που δεν σε ξέρω αλλά μου είπαν ότι ακούς κάθε πλάσμα, απευθύνομαι και θα σε προσφωνώ καλέ μου φίλε.
Το πρώτο που θέλω να σε παρακαλέσω είναι για εκείνην π`αγαπώ περισσότερο στην ζωή μου.
Την κυρά μου. Δώς της δύναμη ν`αντέχει όλες τις δυσκολίες που τις παρουσιάζονται και το κουράγιο,
να έχει πάντα το κεφάλι ψηλά σε όλες τις ανατροπές που συμβαίνουν γύρω της.
Μα πιο πολύ δώστης την δύναμη ν`αντέξει τον δικό μου χαμό, που είναι πια θέμα χρόνου.
Με κράτησε στην ζωή με νύχια και με δόντια κι ακόμη το πολεμάει αλλά εγώ ξέρω...το νιώθω...το αισθάνομαι στο κορμί μου κάθε μέρα που καταρρέει.
Έζησα πολυ καλά μαζί της. Μοιραστήκαμε όλη την αγάπη που μπορεί να νιώσει ένα πλάσμα για κάποιο άλλο. Θα φύγω χορτάτος από αγάπη και καλωσύνη.
Επίσης φίλε μου καλέ σε παρακαλώ να μην αλλάξει η τρέλα που κουβαλάει στο κεφάλι της. Αυτή την έχει σώσει μέχρι τώρα και πιστεύω ότι είναι κι η ασπίδα της στα παράλογα της ζωής.
Θα παρακολουθώ φίλε μου από ψηλά και θα στεναχωρεθώ πολύ αν δεν μου την προσέχεις.
Ακόμα θα ήθελα να χαρίσεις καλύτερες μέρε,ς στους υπόλοιπους φίλους μου του ζωικού βασιλείου.
Να ζεστάνεις τις καρδιές των ανθρώπων για να πάψουν να μας κακομεταχειρίζονται.
Να μπορέσουμε επιτέλους να συνυπάρξουμε ειρηνικά σ`αυτή την πλάση, που φτιάχτηκε για όλα τα πλάσματα του Θεού. Αν ήξεραν οι άνθρωποι πόση αγάπη κρύβουμε γι αυτούς στην καρδιά μας, ίσως να άλλαζε κι η συμπεριφορά τους απέναντί μας.
Η μεγαλύτερη επιθυμία μου; Ένας επίγειος παράδεισος συνύπαρξης που ξέρω ότι δεν θα έρθει.
Να μην υπάρχει αδικία, μίσος, κακία παρά μόνο αγάπη.
Ίσως αν ακολουθούσαν οι άνθρωποι τα δύο ρητά της Χριστιανοσύνης,"Αγάπα τον πλησίον σου σαν εαυτόν," και "Τον Θεό με όλη την δύναμη της ύπαρξής σου" να μην λάβαινες πολλά γράμματα.
Να μην υπήρχες καν στην ζωή των ανθρώπων...γιατί όλα θα ήταν απλά κι αληθινά.
Θα ένιωθαν ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχουν, και δεν θα ζητούσαν παραπάνω και κάθε χρόνο πιο πολλά χωρίς τέλος.
Θα μπορούσα να σου γράφω ώρες. Δεν θέλω να σε κουράσω όμως. Πιστεύω ότι όλα τα θέματα τα έχουν εξαντλήσει κάποιοι άλλοι πριν από μένα...Κλείνω το γράμμα μου με την ευχή να έρθει ένα καλύτερο αύριο για την ανθρωπότητα κι ας μην είμαι εδώ να το δω.
Και μην ξεχάσεις καλέ μου φίλε, στο ολιγόωρο ταξίδι σου εδώ να φέρεις μαζί σου την Αγάπη .

Μια ιστορία σε εικόνες που μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες.

2009-12-27T21:02:00.005+02:00

Πόσο ωραίο είναι να βλέπεις κάποιον που να νοιάζεται τόσο πολύ γι αυτή την μικρή ζωούλα,
ώστε να μην υπολογίζει το παγωμένο νερό, και να βουτάει για να την διασώσει.

Με αγάπη για όλους τους φίλους μου...

2009-12-24T00:40:00.001+02:00

Να σας τα πούμε;

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού, από το δικό μας βασίλειο!!!!

2009-12-11T12:04:00.000+02:00

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού σήμερα...Και δυστυχώς πολλές φορές εσείς οι άνθρωποι κακοποιήται τα παιδιά σας και τα γεμίζετε εφιάλτες για την υπόλοιπη ζωή τους...Άραγε μήπως εμείς τα ζώα είμαστε πιο σοφά από εσάς μια και στο δικό μας βασίλειο δεν υπάρχουν αυτοί οι εφιάλτες;
Σας αφιερώνω λοιπόν ένα slide που έφτιαξε η κυρά μου, με τίτλο "μητέρες σε όλα τα χρώματα".

Γιατί πρέπει να έχουμε όλοι ένα σκύλο.!!!!

2009-12-10T11:49:00.000+02:00

Αυτή η κυρά μου δεν αντέχεται...Που έψαξε και το βρήκε αυτό το βίντεο και μας γελοιοποιεί δεν μπορώ να καταλάβω...Α!πα,πα, θα την απολύσω από συγγραφέα.!

O TITANIKOΣ...

2009-12-06T00:51:00.000+02:00

Τελικά αυτή η ταινία που σάρωσε κάποτε τα oscar κάτι μου θυμίζει...
Όπως εκείνο το πανέμορφο πλοίο ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια το παρθενικό του ταξίδι με τυμπανοκρουσίες και φανφάρες, και τελικά πήγε πάτο, κάπως έτσι θα πάει κι η δική μου σελίδα με την ανεπρόκοπη που έχω μπλέξει....

Με βυθίζει σιγά σιγά στην ανυπαρξία με την αναισθησία της...
Σαν την πάστα φλώρα στην ελληνική ταινία με την Καρέζη..."Αα ήρθες, αα δεν σε πρόσεξα". Έχει δίκηο η κόρη της που την λέει έτσι..."Πάστα φλώρα" την ανεβάζει "Πάστα φλώρα" την κατεβάζει...
Κάτι ξέρει η μικρή...
"Αα πλούτο μου να γράψω και λίγο στο μπλόκ σου". Σιγά κυρά μου μην σπάσεις κανένα νύχι από το πολύ πληκτρολόγιο...

Α, ξέχασα να σας πώ ότι έχω πάρει και προαγωγή...Βέβαια τι νομίζατε...
Γιό της μ`ανεβάζει γιό της με κατεβάζει...Μου τραγουδάει κιόλας.
"Γιε μου, γιε μου κανακάρη ποια γυναίκα θα σε πάρει".
Ναι βέβαια μιλάμε για τελείως φεύγα...

Αλλά ωραία τρελή...Όλα τα διακωμωδεί, μα πιο πολύ την ίδια...
Όμως μια φορά την "τρελή" την είδα όντως τρελή...Την φοβήθηκε το μάτι μου,κι ας είμαι ντόπερμαν...Ήταν την ημέρα που της κουβαλήσανε το εκατό, για να με διώξει...Κάτι καλοί γείτονες που δεν με ήθελαν καθόλου, παρ`όλο που δεν τους είχα πειράξει ποτέ...Αντίθετα με είχαν πειράξει...Όποτε με πετυχαίναν μόνο μου έξω μου πετάγανε πέτρες...Δεν το είπα στην κυρά μου, γιατί θα στεναχωριόταν κι ήταν ικανή να αρχίσει κι εκείνη να τούς πετάει πέτρες που πειράξανε τον "γιό" της...Πάντως την ημέρα που της χτύπησε την πόρτα η αστυνομία άστραψε και βρόντηξε το "κοντό έγκλημα". Έτσι την λέει χαιδευτικά ο πρώην άντρας της.

Με πολύ θράσος ακούστε τι είπε στους αστυνομικούς...
"Ακούστε να δείτε δεν τα βάζω μαζί σας. Την δουλειά σας κάνετε, αν και δεν είναι ακριβώς αυτή, αλλά τέλος πάντων, το παραβλέπω...Το σκυλί θα φύγει από εδώ μ`έναν όρο...Όταν διώξει κι η κυρία που σας κάλεσε, τα παιδιά της που μ`ενοχλούν, τότε θα φύγει κι ο πλούτο, γιατί για μένα είναι τόσο πολύτιμος, όπως και για την γειτόνισα τα παιδιά της.Νομίζω ότι σας τα είπα όλα...Χαίρετε".

Έκλεισε την πόρτα στα μούτρα τους κι αυτοί απορημένοι κοιτάζανε ο ένας τον άλλον, κι πιθανώς αναρωτιόντουσταν με τι τρελή τους είχαν στείλη να διαπραγματευτούν...Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;

Έχω όμως μία απορία...Πόσο κακό μπορεί να σας έχουμε κάνει ώστε πολλοί άνθρωποι να μας μισούν τόσο πολύ;

Ζητείται συγγραφέας...λόγω καρακοσμάρας...

2009-11-24T20:15:00.002+02:00

Καλώς την κούκλα μου...
Επιτέλους πήρες μπροστά...Ξαφνικά θυμήθηκες και μένα...
Μία βδομάδα τώρα παιδεύεσαι εσύ κι η φίλη σου για το καινούριο template της σελίδας μου. Κι αντί να με βοηθήσεις να υποδεχτώ τους φίλους μου στο νέο μου περιβάλλον, μ`έχεις γειωμένο και δεν μου δίνεις σημασία...
Συνέχεια ασχολήσαι με το δικό σου μπλόκ...
Και σαν μην έφτανε το δικό σου και το δικό μου, τώρα απέκτησες καινούρια αγάπη...Το http://sotiris-sam.blogspot.com/
Μου φαίνεται ότι έχεις αρχίσει να χάνεις την μπάλα...
Συνέχεια σκέφτεσαι τι αναρτήσεις θα κάνεις εκεί, και μένα μ`έχεις συνδέσει με Κάιρο...
Νομίζω ότι πρέπει ν` αρχίσεις να με παίρνεις πιο σοβαρά, γιατί θα ζητήσω άλλο συγγραφέα, και θα φας μια απόλυση που θα είναι όλη δική σου.
Το μόνο που με στεναχωρεί, είναι ότι μόνο εσύ ξέρεις την ιστορία μου...
Κι εγώ δεν έχω τον χρόνο να κάθομαι και να την διηγούμαι πάλι από την αρχή...Είμαι κι αρρωστούλης ο καημένος, και δεν μπορώ να μιλάω πολύ.
Αλλά αν χρειαστεί θα το κάνω, γιατί εγώ είμαι σκύλος με πυγμή κι όχι μ@λ@κομπούκομ@ 'οπως σ`αρέσει να με αποκαλείς...
Τότε θα δούμε τι θα κάνεις...Μην σε δώ να μιξοκλαίς και να ζητάς συγγνώμη, γιατί θα είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Συνεννοηθήκαμε;
Μη.... δεν θέλω καλοπιάσματα και γαλιφιές...Τέλος...
Έλα τώρα να με βοηθήσεις να υποδεχτώ τους φίλους μου στο καινούριο blog μου
και να είσαι καλό κορίτσι από δω και πέρα...
Τ`άκουσες κοκόνα μου;

Κοινοποίηση στο Facebook

Για σένανε μπορώ...τα πάντα να νικήσω!!!

2009-11-12T23:45:00.003+02:00

Καλώς τηνα την πέρδικα που περπατεί λεβέντικα....
Μας θυμήθηκες καλή μου; Θυμήθηκες ότι κάπου, κάποτε έφτιαξες κι ένα ιστιολόγιο για μένα, την "αγάπη σου"; Τι να σου πώ κυρά μου...Οι αναλαμπές σου θα γραφτούν στην ιστορία μου...
Τώρα την έχεις δει να μάθεις Tips&Tricks για τα blog σου...Σ` έβαλε στο τρυπάκι ο δάσκαλός σου κι έχεις ξεφύγει...Ίσιωσε παιδί μου κι ασχολήσου μ` αυτό που ξέρεις και γράφε...
Καλά σου λέει η φιλενάδα σου η Ευτυχία. Τι τραβάει κι αυτή μαζί σου δεν περιγράφεται...Όλη μέρα σ`ένα τηλέφωνο ν` ασχολείται με τα πειράματά σου για να προλάβει την επικείμενη καταστροφή...
Αυτό το blog σου αν είχε στόμα θα σου έλεγε "παράτα με ήσυχο κυρά μου επιτέλους".Αλλά δεν πα να μλάς δεν πα να σκουντάς...εσύ το βιολί σου....
Ουφ τα είπα και ξεθύμανα ο άνθρωπος...Ούπς λάθος.!!! ο σκύλος ήθελα να πω...
Λοιπόν κάτσε τώρα και γράφε τι έκανα για χάρη σου, όταν κάποτε ήθελες να με πας πίσω στο άσυλο που με είχες βρει....
Που είχαμε μείνει; Α ναι στην περίοδο που τα πέρναγα ζάχαρη με την κυρά μου.
Βόλτες στην θάλασσα, περίπατοι στο βουνό, παντού μαζί. Χωρίζαμε μόνο όταν πήγαινε στην δουλειά της...Όλα καλά, ώσπου ξημέρωσε η αποφράδα μέρα που η ζωή της κυράς μου κι η δική μου πήραν άλλη τροπή.
Για κάποιον λόγο που δεν τον πολυκατάλαβα, έπρεπε η κυρά μου να μετακομίσει σε άλλο σπίτι...Πραγματικά βρήκε ένα πανέμορφο σπιτάκι, λίγο πιο κάτω από εκεί που μέναμε ήδη.
Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ο ιδιοκτήτης δεν με δεχόταν σ`αυτό το σπίτι.Κι απ`ότι πήρε τ`αυτί μου κι οι υπόλοιποι ενοικιαστές είχαν πρόβλημα με την παρουσία μου. Προσπάθησε η κυρά μου να τους μεταπήσει...Του κάκου όμως...Δεν παίρνανε χαμπάρι με τίποτα...
Καθυστέρησε την μετακόμιση επίτηδες, αλλά τίποτα...Και κάποια μέρα την άκουσα να παίρνει τηλέφωνο στο άσυλο, που με φιλοξενούσε μέχρι να με βρει εκείνη. Την άκουσα να τους παρακαλάει να με φιλοξενήσουν μέχρι να δει τι λύση θα έβρισκε στο πρόβλημα που απειλούσε να μας χωρίσει...
Πραγματικά μια μέρα με τα μάτια βουρκωμένα μ`έβαλε στο αυτοκίνητο και με πήγε πίσω...Όταν φτάσαμε κι είδα την πόρτα του ασύλου έπεσα πάνω της και προσπαθούσα με φιλιά, να την μεταπείσω να μην το κάνει...Έχω την εντύπωση ότι τα μάτια μου είχαν βουρκώσει...Έτσι μου είπε μετά η κυρά μου...
Πάντως η καρδιά μου πόναγε τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα σταματήσει...
Τελικά με άφησε...Την κοίταζα που απομακρυνόταν χωρίς να κοιτάξει πίσω της,
και νόμιζα ότι η ζωή μου έπαιζε κάποιο από τα κακόγουστα αστεία της πάλι...
Αυτό ήταν..."Μέχρι εδώ ήταν αγόρι μου" σκέφτηκα..."Δεν έχεις μερίδιο στην ευτυχία εσύ." Κι έπεσα να πεθάνω...
Έκανα στέρηση τροφής και νερού...Είχα ξαπλώσει στο έδαφος κι είχα παραδοθεί στην μοίρα μου...Και χωρίς εκείνη, η μοίρα μου ήταν ο θάνατος...
Αυτό συμβαίνει με τα αρσενικά ντόπερμαν όταν χάνουμε το αφεντικό που αγαπάμε...Σας το λέω για να μαθαίνεται...Αυτή την εξήγηση έδωσε στην κυρά μου ο κτηνίατρος...Δεν θυμάμαι πόσες ώρες διήρκεσε το δράμα μου...Μία ολόκληρα μέρα σίγουρα, ίσως και περισσότερο...Ένας αιώνας για μένα.
Ώσπου έγινε το θαύμα...Κάποια στιγμή σαν να άκουσα από μακριά τον ήχο του αυτοκινήτου της..."Μπα η φαντασία μου" θα είναι...Κι όμως είναι εκείνη...Πετάχτηκα σαν ελατήριο με τις λίγες δυνάμεις που είχα, και τότε την είδα...Έτρεχε προς το μέρος μου φωνάζοντάς με "αγάπη μου"...Έπεσα πάνω της, και κυλιστήκαμε στο χώμα. Με φίλαγε και την φίλαγα δεν θυμάμαι για πόση ώρα. Δίπλα μας άκουγα το γέλιο του Βασίλη,(του ανθρώπου που με περιποιόταν στο άσυλο) και τότε κατάλαβα ότι εκείνος την είχε ειδοποιήσει...
Την πήρε τηλέφωνο και την ρώτησε αν μ`αγαπούσε. Κι όταν του είπε ναι, της είπε να έρθει να με πάρει, γιατί είχα παραδοθεί να πεθάνω...
'Πάμε αγόρι μου σπίτι μας, και σου υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα σε ξαναφήσω"...
Πολέμησε η κυρά μου να επιβάλει την παρουσία μου και τελικά το κατάφερε...
Ηθικό δίδαγμα...
Όταν πραγματικά πιστεύεις σε κάτι το υπερασπίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις...και τελικά κερδίζεις...
Αρκεί να το πιστεύεις με όλη σου την ύπαρξη ...
Κι εμείς πιστεύουμε στην αγάπη που μας δένει μέχρι σήμερα...Κι εύχομαι και σε σάς τους αγαπημένους μου αναγνώστες το ίδιο....Πολλά κι ατελείωτα (γαβ,γαβ) φιλιά.

Κοινοποίηση στο Facebook

Τρείς λαλούν και δυό χορεύουν....

2009-10-30T13:15:00.000+02:00

Σίγουρα όποιος σκέφτηκε αυτές τις σοφές κουβέντες, θα είχε γνωρίσει την κυρά μου από κοντά...Και το λέω αυτό, γιατί όταν φαγώθηκε να μου φτιάξει την σελίδα, εγώ εξηγήθηκα μαζί της...Ήθελα την βοήθειά της.Δεν μπορεί τώρα ένας σκύλος του δικού μου βεληνεκούς ν`ασχολείται με ανθρώπινες μ@λ@κίες...

Συμφώνησε...και μάλιστα στην αρχή ήταν τόσο ενθουσιασμένη που φοβήθηκα.

"Έχει γούστο να μου χαλάσει την ησυχία μου τώρα και να με βάζει συνέχεια ν` ασχολούμαι με αναρτήσεις" σκέφτηκα...Μωρέ δεν κατάπινα την γλώσσα μου καλύτερα...Τρείς αναρτήσεις με ενθουσιασμό και μετά πιάσαμε πάτο...Με το ζόρι οι υπόλοιπες...Και τώρα............άκρα του τάφου σιγή......Στην καρακοσμάρα της που λέτε....από τότε που άλλαξε και το design του μπλόκ της...που την χάνεις που την βρίσκεις στο nefeloma.blogspot χωμένη...Ε δεν πάμε καλά μου φαίνεται...
Ε χωριό είμαστε κι εμείς εδώ... ξύπνα καλή μου γιατί σε πήρε ο ύπνος κι έγειρες στου καραβιού την πλώρη...Και νάταν και καράβι δεν θα το είχα σκασίλα....Μια σκυλοπνίχτρα της κακιάς ώρας είναι η βαρκούλα του μπάνερ της....
Επειδή όμως είμαι μεγαλόψυχος και καλός, και την αγαπάω, λέω να μην την μαλώσω πολύ...Άλλωστε είναι σαν το παιδί...Χαίρεται με τα πιο μικρά πράγματα...Τώρα παίζει με το καινούριο παιγχνίδι που της χάρισε ο δάσκαλός της...στο ίντερνετ...το blog της.

Και το πόσο παιδί γίνεται μερικές φορές, θα το καταλάβετε όταν σας πω αυτό που της έλεγε η κόρη της, όταν η κυρά μου παρακολουθούσε πληροφορική...

"Παιδί μου ήσουν καλή στην τάξη, θα με βγάλεις ασπροπρόσωπη όταν ρωτήσω τους καθηγητές σου;"...Γέλαγε η κυρά μου και της απαντούσε..."Ναι μαμά ήμουν πολύ καλό παιδί σήμερα"....Με τρελαίνουν αυτές οι γυναίκες τελικά με τις χαζομάρες τους...αλλά μου ομορφαίνουν και την ζωή μου...Και για να μην σας κρατάω σε αγωνία την άλλη εβδομάδα, θα σας διηγηθώ την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανα για χάρη της....Να σας πώ κάτι και να μείνη μεταξύ μας...Μήπως έχει περάσει τον εαυτό της για Εύα Ομηρόλη και συνέχεια γράφει; Α πα πα τις ντομάτες παιδιά ήρεμα...όταν τις πετάτε...Μην με πάρουν και μένα τα σκάγια....

Γλυκά γαβ_μέχρι την άλλη εβδομάδα....

Κοινοποίηση στο Facebook

Γλυτώστε με-γλυτώστε με στα χέρια σας σηκώστε με....

2009-10-20T21:15:00.001+03:00

Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί εσείς οι άνθρωποι προσπαθήτε να επιβάλλεται

τον δικό σας τρόπο ζωής σ`εμάς τα ζωάκια...Τι σας φταίμε τα καημένα να τραβάμε τα πάθη του Ιησού όταν σας καρφώνεται μια ιδέα στο μυαλό.....Κι η κυρά μου από φαεινές ιδέες άλλο τίποτα....Όπως σας είχα πει σε προηγούμενο επεισόδιο στην θάλασσα πήγαινε πάντα με την Νεφέλη....Και καμάρωνε η κυρά μου...γιατί όπως έλεγε στους φίλους της, βουτιές έκανε με την Νεφέλη..."Έχετε δει σκυλί να βουτάει την μουσούδα στην θάλασσα και να κάνει μακροβούτια; Η Νεφέλη μου το κάνει..." έλεγε και καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι...Και για του λόγου το αληθές έβαζε και το βίντεο που είχε τραβήξει κι έδειχνε τα κατορθώματα της γλυκιάς της όπως την αποκαλούσε...Φεύγοντας λοιπόν η Νεφέλη από την ζωή, η κυρά μου αισθάνθηκε δυσαναπλήρωτο κενό γύρω από αυτό το κομμάτι...Και ποιόν σκέφτηκε λέτε να συμπληρώσει το κενό της....;

Σωστά μαντέψατε....Εμένα τον "γίγαντα"...Και μια ζεστή ημέρα του καλοκαιριού βρέθηκα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να πηγαίνω την πρώτη μου εκδρομή με την κυρά μου, στην θάλασσα...Ευτυχώς εκεί που σύχναζε ήταν όλοι φίλοι της κι έτσι με "καλοδέχτηκαν" μια και ήταν όλοι ζωόφιλοι....Μετά από το πρώτο σόκ που πάθανε μόλις με είδαν να βαδίζω δίπλα της, κι αφού τους εξήγησε ότι ήμουν το DNA του ντόπερμαν όπερ μεταφρασμένο, σημαίνει κοινώς μ@λ@κομπούκομα, όλα κύλισαν ρολόι.Τελικά αυτή η κυρά μου δεν χρωστάει καλό...Παντού με εκθέτει....Πές κυρά μου ότι είμαι άγριος, θα σου κοστίσει τίποτα; Άρχισαν λοιπόν να με χαιδεύουν όλοι και να προσπαθούν να μου δείξουν πόσο αγαπάνε τα ζώα...Εγώ στην κοσμάρα μου...Επειδή την είχα πληρώσει ακριβά την καλοσύνη των ανθρώπων στο παρελθόν, δεν ξεκόλαγα από την κυρά μου δίπλα....Είχα ξαπλώσει στα πόδια της και κορδωνόμουν σαν γύφτικο σκερπάνι....Και κάποια στιγμή κάποιος έριξε την φαεινή ιδέα στην κυρά μου...."Το σκυλί δεν θα κολυμπήσει με τέτοια ζέστη που κάνει;"...."Μπα δεν του αρέσει το νερό" απάντησε εκείνη...."τι θα πει δεν του αρέσει...Θα τον βάλουμε εμείς να δροσιστεί λίγο"....Αυτό ήταν....Ξαφνικά βρέθηκα στον αέρα να με σηκώνουν δύο άντρες, ένας από μπροστά κι ένας από πίσω και να με μεταφέρουν πρός την θάλασσα....Προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά μάταια....Ήταν και χειροδύναμοι οι βλάκες...Και πριν το καταλάβω το φιδίσιο μου κορμί βρέθηκε στην θάλασσα, να κολυμπάει....Άρχισα απλωτές πρός την ακτή...Μωρέ τι μας λές...Είχαν πέσει κι αυτοί μαζί μου και με τράβαγαν από τα πίσω πόδια πρός τα μέσα...Βρε πείσμα που το είχανε...Τα βρήκα σκούρα...Πάει θα πνιγώ ο κακομοίρης...σκέφτηκα.Και ξαφνικά το μαρτύριο μου τελείωσε όταν βλέποντας η κυρά μου ότι δεν μου άρεσε το σπορ, σηκώθηκε και τους φώναξε να με αφήσουν ήσυχο...Κι έτσι γλίτωσα το μαρτύριο κι όποτε κατέβαινε στην θάλασσα κανείς δεν μ`ενοχλούσε....Από τότε οι βόλτες μαζί της ήταν η απόλαυσή μου

Κοινοποίηση στο Facebook

Μα εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα.....

2009-10-13T21:02:00.000+03:00

Παράξενος άνθρωπος η κυρά μου τελικά...Όποτε παθαίνει αναλαμπές, θυμάται ότι μου έφτιαξε αυτή την σελίδα που διηγούμαι την πολύπαθη ζωή μου,και με βοηθάει να γράψω δύο λόγια, γιατί είπαμε σκύλος πράγμα, δεν μπορώ μόνος μου να τα καταφέρω....

Αλλά με τις αναλαμπές της είναι.....Είχαμε μείνει λοιπόν ότι μαθαίνοντας ότι έχω καλαζάρ, αποφάσισε να με κρατήσει στην ζωή με πολλές προσπάθειες....Τελικά δεν τα πήγε κι άσχημα, μια και έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε...Αλλά κι εγώ είχα μεγάλο πείσμα...Ήθελα να της αποδείξω ότι καλώς πήρε αυτή την απόφαση, και γαντζώθηκα από την ζωή με νύχια και με δόντια...Δεχόμουν την θεραπεία χωρίς να της δημιουργώ προβλήματα, κι αμίλητος έτρωγα τις ενέσεις παρ`όλο που το σβέρκο μου είχε πρηστεί..

Αλλά τέλος καλό όλα καλά...Την σκαπούλαρα που λένε...Αλλά δεν προλάβαμε να χαρούμε εγώ κι εκείνη...Μόλις πέρασε λίγος καιρός από την δική μου διάγνωση, η αγαπημένη της σκύλα η Νεφέλη, άρχισε να έχει ανησυχητική συμπεριφορά.Η εξέταση αίματος έδειξε καλαζάρ.Αυτό ήταν μαχαιριά για την κυρά μου...Νόμιζε ότι η ζωή, της έπαιζε κάποιο από τα άσχημα παιχνίδια της. Δεκαπέντε μέρες εκείνη κι η Νεφέλη δώσανε μάχη με την ζωή....Στα τελευταία της η Νεφέλη επειδή ήταν πολύ συνδεδεμένη με την κυρά μου άρχισε να κρύβεται στα θεμέλια του σπιτιού, για να κάνει την κυρά μου να συνηθίσει την απουσία της.Ήταν τραγικό να τις βλέπω και τις δύο...Τελικά δεν τα καταφέρανε παρ`όλες τις προσπάθειες...Έφυγε ένα πρωί κοιτώντας την κυρά μου έντονα στα μάτια...Κλείστηκε στο σπίτι τρεις μέρες η κυρά μου...Απομονώθηκε από όλο τον κόσμο...Έβγαινε μόνο για να μου κάνει την ένεση μου, και να μας δώσει φαγητό εμένα και της Μελίνας...Νόμιζε κανείς ότι έχασε άνθρωπο...Ούτε στα τηλέφωνα απαντούσε...ούτε στις εκκλήσεις των φίλων της να σταθεί στα πόδια της...Ήθελε τον χρόνο της...Κι όταν επιτέλους βγήκε από το σπίτι και με κοίταξε με τα περίεργα μάτια της, τότε η ζωή άρχισε να σιγοτραγουδάει για μένα...Άν μπορούσα να της πω πόσο πολύ την αγαπώ και την νοιώθω...Της το δείχνω όμως κάθε μέρα όταν έρχεται κοντά μου, πόσο απαραίτητη είναι για μένα...Και τώρα που έχει περάσει τόσος καιρός από τότε, είμαι σίγουρος, ότι το ίδιο απαραίτητος είμαι και για εκείνη....

Κοινοποίηση στο Facebook

Και η διάγνωση...καλαζάρ...!!!!

2009-10-06T18:42:00.000+03:00

Ζωή...γένους θηλυκού...με όλα τα "σακατιλίκια" και τις ομορφιές του φύλου της....

Την μια στιγμή είσαι ο χαϊδεμένος της, την άλλη στιγμή σε στέλνει στον Καιάδα...

Δεν ξέρεις πως να φυλαχτείς...για ν`αποφύγεις την οργή της... απλά περιμένεις το επόμενο καπρίτσιο της.Γιατί μόνο καπρίτσιο μπορώ να ονομάσω αυτό που μου επιφύλαξε τις επόμενες ημέρες....

Κι ενώ όλα ήταν ήρεμα γύρω μου , κι ήμουν πανευτυχής που επιτέλους είχε βρεθεί ένας άνθρωπος να μ`αγαπήσει και να βάλει τέλος στις ταλαιπωρίες μου.....surprise...!!! μου φώναξε η ζωή από την γωνιά της....με την χαδιάρα φωνή της.....

Ένα απόγευμα που η κυρά μου έλειπε στην δουλειά, αισθάνθηκα μια αδιαθεσία....Ξαφνικά η μύτη μου άρχισε να τρέχει αίμα....

"Ωχ τι είναι τούτο;"...αναρωτήθηκα.Υπομονή αγόρι μου, είπα στον εαυτό μου...Σε λίγο θα έρθει η κυρά σου και θα σε βοηθήσει.Η ώρα περνούσε και το αίμα γέμισε με στάμπες το πάτωμα της βεράντας.Και σε λίγο σταμάτησε, όπως εμφανίστηκε....σαν διάττοντας αστέρας...

Όταν ήρθε η κυρά μου, και είδε τους λεκέδες από το αίμα, τρόμαξε.

Άρχισε να μας ψάχνει έναν-έναν....Πρώτα την Νεφέλη, μετά την μικρή την Μελίνα και τελευταίο εμένα.Νόμιζε ότι είχαμε χτυπήσει....Δεν μπόρεσε να βγάλει κανένα συμπέρασμα.....

Η νύχτα πέρασε χωρίς να επανεμφανιστεί η αιμορραγία.

"Την σκαπούλαρα ο κακομοίρης" σκέφτηκα και την έπεσα για ύπνο....

"Καλέ τι μας λες;"....η φωνούλα της πάλι ήρθε να μ`αναστατώσει....

Και πραγματικά την άλλη μέρα πάλι τα ίδια.Ευτυχώς που ήταν η κυρά μου σπίτι...και είδε από που αιμορραγούσα..

Πήρε τον κτηνίατρο, και μετά από λίγο μ`έβαλε στ`αυτοκίνητο και βρεθήκαμε στο ιατρείο του.Μου πήρε αίμα και σε λίγες ημέρες θα μας έλεγε το αποτέλεσμα.

Άρχισα να προσεύχομαι στον θεό των σκυλιών, να μην έχω τίποτα σοβαρό, για να χαρώ επιτέλους την ειρηνική ζωή με την κυρά μου.....

Η άσχημη διάγνωση (γένους θηλυκού κι αυτή) δεν άργησε....

Έβγαλε την κυρά μου από την αγωνία, και βύθισε εμένα στην απελπισία.....

Καλαζάρ....1 προς 1200....

Η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων είχε έρθει...για την κυρά μου και για την ζωή μου....Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα...

Λουφαγμένη η κυρά μου σε μια πολυθρόνα στην βεράντα με κοιτούσε κι έκλαιγε...Ήθελα να πάω κοντά της να της στεγνώσω τα δάκρυα...αλλά κάτι με κράταγε στην θέση μου σαν άγαλμα....Η απόφαση θα ήταν δικιά της...κι εγώ έπρεπε να την αποδεχτώ...Η αγωνία μου δεν κράτησε πολύ....

Αφού ξέσπασε...έβρισε...θύμωσε με όσους την συμβούλευαν από το τηλέφωνο να μου κάνει ευθανασία,πετάχτηκε σαν ελατήριο από την θέση της, ήρθε κοντά μου κι αφού με αγκάλιασε μου είπε...."Λοιπόν μάγκα θα σε κρατήσω στην ζωή, όσο κι αν μου στοιχίσει οικονομικά και ψυχικά...Μαζί θα το βάλουμε το στοίχημα....κι ελπίζω να το κερδίσουμε γλυκέ μου...Γιατί πιστεύω ότι έχεις τα ίδια δικαιώματα όπως όλα τα πλάσματα να ζήσεις και να γευτείς την κάθε σταγόνα της...για όσο

αντέξεις...θα είμαι δίπλα σου..."

Κοινοποίηση στο Facebook

Ωραίος μεζές το.... ποντικοφάρμακο!!!!!!!

2009-10-01T23:00:00.000+03:00

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη απ`.όλους τους φίλους μου, που καθυστέρησα τόσο να γράψω το επόμενο επεισόδιο. Αλλά επειδή σαν σκύλος που είμαι, χρειάζομαι κάποια βοήθεια από την κυρά μου στο γράψιμο, έπρεπε να περιμένω να βρει χρόνο, ν`ασχοληθεί μαζί μου.....
Κι επιτέλους ο χρόνος βρέθηκε....
Είχαμε μείνει λοιπόν στην πρώτη εβδομάδα προσαρμογής μου στο καινούριο σπιτικό μου.
Κι ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, με τις συνηθισμένες αταξίες της Νεφέλης, ένα απόγευμα είχαμε την φαεινή ιδέα ν`ακολουθήσουμε την κυρά μας στο κελάρι.

Κάποια στιγμή κι ενώ είχα αρχίσει να βαριέμαι, βλέπω την Νεφέλη να ροκανίζει με πολλή όρεξη, ένα περίεργο μεζέ, που είχε βρει στο κελάρι.....
Για να μην με πει και μ@λ@κ@ την μιμήθηκα....
Νόστιμο το μεζεδάκι....
Φάγαμε τρία τέσσερα....
Γυρνώντας η κυρά μας, που μάλλον άκουσε το ροκάνισμα μας, έχασε το χρώμα της....
Είχαμε φάει ποντικοφάρμακο.....
Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρεθήκαμε στο αυτοκίνητο με την κυρά μας που οδηγούσε σαν τρελή.
Μάλλον η συνέχεια του έργου θα παιζόταν στον κτηνίατρο...
Φάγαμε τις ενεσούλες μας που ουπς....τσούξανε λίγο, αλλά την γλυτώσαμε παρά τρίχα να μην αποδημήσουμε στον άλλο κόσμο των σκυλιών......
Βέβαια της κάναμε λίγο καλοκαιρινό το αυτοκίνητο από τους εμετούς, αλλά όπως έλεγε κι η ίδια ευτυχώς την γλυτώσαμε....
Παράξενος άνθρωπος η κυρά μου.....
Ανέχεται και κάνει υπομονή με τα καμώματά μας, αλλά με τους ομοίους της είναι
πιο σκληρή, η έτσι τουλάχιστον δείχνει κάποιες φορές....
Αλλά πιο σκληρή γίνεται με τον ίδιο τον εαυτό της....
Μυστήρια όντα εσείς οι άνθρωποι....
Τα εύκολα τα κάνετε δύσκολα, και τα δύσκολα εύκολα....
Κι αφήνετε τις στιγμές της απόλαυσης να φύγουν μακριά, σκεπτόμενοι πάντα το αύριο....Το αύριο που μπορεί να μην έρθει ποτέ.....
Ενώ εμείς τα ζώα απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή της σύντομης ζωής μας, χαρίζοντας αγάπη κι ευγνωμοσύνη.
Και το κάθε χάδι σας είναι το καλύτερο δώρο για μας....
Πραγματικά εύχομαι κάποια στιγμή, ν`αλλάξει η οπτική γωνία που βλέπετε τα πράγματα και ν`αφεθείτε, στο νιώθω, απολαμβάνω κι εκτιμώ.....
Πολλά φιλάκια και θα επιστρέψω σύντομα κοντά σας, με το επόμενο επεισόδιο της πολυτάραχης και βασανισμένης ζωής μου....!!!!!

Κοινοποίηση στο Facebook

Ενα θερμό ευχαριστώ σ` όλους τους φίλους......!!!!!!!

2009-09-15T19:44:00.000+03:00

Ξεκινάω την σημερινή μου αφήγηση μ` ένα θερμό ευχαριστώ σ` όλους τους φίλους που αγκάλιασαν με αγάπη την σελίδα μου.....!!!!!!
Αυτό δείχνει την ευαισθησία απέναντι σε μας τα ανυπεράσπιστα ζώα που αγαπάμε τόσο πολύ τον άνθρωπο, και το εκφράζουμε σε όλη την διάρκεια της ζωής μας, άσχετα αν πολλές φορές εισπράττουμε κακομεταχείριση και βασανιστήρια.
Ας αφήσουμε όμως τώρα τα δραματικά κι ας συνεχίσω την αφήγησή μου από εκεί που είχαμε μείνει, στην πρώτη εβδομάδα της προσαρμογής μου στο καινούριο σπιτικό μου.
Οι πρώτες ημέρες κύλισαν σχετικά ήρεμα, με ελάχιστες εξαιρέσεις.....
Π.χ όταν έφευγε η κυρά μας για την δουλειά, η Νεφέλη άρχιζε να επιδίδεται στο αγαπημένο της σπορ που ήταν "ξεριζώνω τα φυτά από τις γλάστρες και γεμίζω με χώματα την βεράντα".
Στην αρχή την παρακολουθούσα άπραγος...Μετά για να μην με πει και μ@λ@κ@ συμμετείχα κι εγώ σε κάποιο σπορ που λέγεται "σκάβω με τα νύχια μου τα μαξιλάρια στο καναπέ της βεράντας, μήπως και βρω πετρέλαιο και λύσω το οικονομικό πρόβλημα της κυράς μας...."
Αποτέλεσμα λοιπόν ήταν μία βεράντα μες τα χώματα και ξεντερισμένα μαξιλάρια, που τα αφρολέξ τους είχαν σκορπίσει παντού και την κυρά μας με τσακισμένα νεύρα, να προσπαθεί να μαζέψει τον αμάζευτο.
Ψύχραιμη όμως η κυρά. Μόλις τελείωνε το μάζεμα κλεινόταν στο σπίτι μέχρι να ηρεμήσει, και μετά από ώρα εμφανιζόταν κι ήταν σαν να μην είχε προηγηθεί όλο αυτό το μακελειό.
Την άκουσα πολλές φορές να λέει στους φίλους που την ρώταγαν γιατί δεν μας τιμωρούσε, να τους λέει ότι ποτέ δεν πρέπει να τιμωρείς ένα σκυλί όταν κάνει αταξίες κατά την απουσία σου, γιατί ποτέ δεν θα καταλάβει τον λόγο που το τιμωρείς......
Καλή εξήγηση που βόλευε εμάς, κι έτσι συνεχίζαμε το άθλημα μέχρι που κάποια στιγμή το βαρεθήκαμε κι αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο.
Το άλλο άθλημα λοιπόν ήταν να πηγαίνουμε βόλτες με την Νεφέλη στο βουνό, και σε μία από αυτές η Νεφέλη αποφάσισε να απομακρυνθούμε και να εξερευνήσουμε την γύρω περιοχή.Περπατούσαμε πολλές ώρες, διασχίσαμε δρόμους με αυτοκίνητα, κι εγώ ο κακομοίρης φοβήθηκα τόσο πολύ που αποφάσισα να γυρίσω σπίτι, γιατί είχε βραδυάσει πια κι η κυρά μας σίγουρα θα είχε τρομάξει που λείπαμε τόσες ώρες.
Μετά από πολλή ταλαιπωρία βρήκα επιτέλους τον δρόμο της επιστροφής.
Γυρίζοντας στο σπίτι βρήκα την κυρά μου στόν δρόμο να μας αναζητάει.
Μόλις με είδε με αγκάλιασε και κάτι μου έλεγε που δεν πολυκαταλάβαινα αλλά πρέπει να ήταν λόγια αγάπης, γιατί η έκφραση του προσώπου της αυτό έδειχνε.
Η Νεφέλη γύρισε την άλλη μέρα, βουτηγμένη μες τις λάσπες και στα γράσα.
Έφαγε το μπάνιο της ζωής της κι επιτέλους ησύχασε για λίγες ημέρες, μέχρι να σκεφτεί την επόμενη αταξία που θα έκανε.
Κι η επόμενη ποιά ήταν;Σας αφήνω να μαντέψετε.......μέχρι το επόμενο επεισόδιο, που θα οναμάζεται νόστιμο έδεσμα το ποντικοφάρμακο.....!!!!!

Κοινοποίηση στο Facebook

Ένας αητός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε!!

2009-09-07T17:59:00.000+03:00

Ένα τραγουδάκι λέει"ένας αϊτός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε" ουπς..!!!! λάθος.
Ένα ντόπερμαν καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε.

Κι επειδή η σκυλίσια ζωή είναι πολύ σκληρή, να σέρνεσαι από την μία γωνία της βεράντας στην άλλη, πρέπει να συνεχίσω από εκεί που είχαμε μείνει, όταν σας συστήθηκα.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν αντέχω την γκρίνια της κυράς μου.
Θ`αρχίσει πάλι την μουρμούρα, ότι θα διαγράψει το blog μου από τον πανόπτη της κι άλλες τέτοιες μπούρδες.

Που είχαμε μείνει λοιπόν;(γεράματα βλέπετε, κι όταν ζεις και με τρία θηλυκά στο σπίτι, σε παίρνει λίγο η ζωή από κάτω)....!!!

Είχαμε μείνει λοιπόν στο επεισόδιο που με μάζεψε από το άσυλο, και ξεκινήσαμε για το σπίτι της.
Είχα βολευτεί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και αισθανόμουν άρχοντας, γιατί ο ποπός μου πρώτη φορά κάθονταν σε μαλακό κάθισμα.
Το μόνο που με χάλαγε ήταν οι φωνές της κυράς μου, που έδινε μάχη από το κινητό με τους δικούς της, γιατί απ`ότι κατάλαβα θα ήμουν ο τρίτος της σκυλοπαρέας του σπιτιού.

Μετά από λίγη ώρα, κι αφού την έβλεπα να καπνίζει σαν φουγάρο, για να της περάσει η σύγχυση, φτάσαμε στο σπίτι της.
Και τι βλέπουν τα τσακίρικα μάτια μου;
Μία κούκλα κατάλευκη, να ξεπροβάλει στις σκάλες του σπιτιού, και να με κοιτάζει έντονα την στιγμή που έβγαινα από το αυτοκίνητο.
Δίπλα της στεκόταν ένα δείγμα σκύλου, κοντόπραγμα σαν σφουγγαρίστρα, η οποία με κοίταζε υπεροπτικά.
"Ας το διάολο αγάπη μου" μουρμούρισα σιγανά για να μην ακούσει η κυρά μου.
Αυτή σίγουρα ήταν η αριστοκράτισσα του σπιτιού.Το κατάλαβα μετά στα επόμενα επεισόδια.

Η λευκή μου άρεσε πολύ." Θα καλοπεράσω σ`αυτό το σπίτι, και ποιος ξέρει ίσως να πιάσω και γκόμενα την λευκή" σκέφτηκα.Κι αρχίσανε οι συστάσεις.
Την λευκή την λέγανε Νεφέλη, και το κοντόπραγμα Μελίνα.

Το κοντόπραγμα αφού με μύρισε μου γύρισε τον κώλο κι εξαφανίστηκε στο εσωτερικό του σπιτιού.Έτσι κάνει μέχρι σήμερα όταν δεν της αρέσει κάτι.
Ακόμη κι όταν την μαλώνει η κυρά μου της γυρνάει την πλάτη, και για πολύ ώρα δεν της δίνει σημασία.
Σκατόπραγμα σας λέω.Το έχει πάρει πάνω της γιατί νομίζει ότι είναι σπάνια ράτσα. Την τύφλα της λέω εγώ αλλά τέλος πάντων ας προχωρήσω στο παρασύνθημα.

Αφού μας σύστησε η κυρά μου, αντί να μου κουνήσει την ουρά της η λευκή, μήπως και με σαγηνεύσει τέτοιον άντρακλα, άρχισε να μου γρυλίζει, και να δείχνει ότι αυτή κάνει κουμάντο στο σπίτι.
Το κατάλαβα κι αυτό στα επόμενα επεισόδια της κοινής μου συμβίωσης, με τις τρεις παλαβές.
Μόλις έφερε η κυρά μου ένα ταψάκι για να μου βάλει να φάω, όρμησε η λευκή με ταχύτητα αίλουρου το πήρε στα δόντια της, και το πέταξε έξω από τον περίβολο του σπιτιού.Να βρίσω τώρα η μετά;
"Υπομονή αγόρι μου", είπα στον εαυτό μου.
Και δεν θα έτρωγα ο κακομοίρης, αν δεν καθότανε η κυρά μου από πάνω, εμποδίζοντας την Νεφέλη να έρθει κοντά μου.

Σκληρή γκόμενα σας λέω...Αλλά η κυρά μου, ότι έκανε η Νεφέλη ήταν καλώς καμωμένο.
Ποτέ δεν την μάλωνε, ακόμη κι όταν της ξερίζωνε όλες τις γλάστρες και έκανε το μπαλκόνι κεραμιδαριό.
Τα έκανε όλα αυτά όταν έλειπε η κυρά μας πολλή ώρα, η όταν δεν την έπαιρνε μαζί της, μια και την είχε μάθει να πηγαίνουν παντού μαζί.
Ήταν βλέπετε δώρο του συντρόφου της κυράς μου, εξ`ού κι αυτή η αδυναμία.

Κι αφού επιτέλους έφαγα, τρόμαξα πολύ και το έβαλα στα πόδια να κρυφτώ, γιατί ξαφνικά είδα την κυρά μου, να πιάνει ένα κοντάρι και νόμιζα ότι θα με χτυπήσει.
"Έχει γούστο να περάσω πάλι τα ίδια δεν θα το αντέξω Θεέ μου".

Σφουγγαρίστρα εν όψει κι η κυρά να σφουγγαρίζει, για να μου στρώσει καθαρά να κάτσω.Ήρθε η ψυχή μου στην θέση της...
Έκατσα στο χαλάκι που μου έστρωσε, αν και λέω το βράδυ που θα έχουν ηρεμήσει τα πνεύματα, να πάω να στρώσω τον ποπό μου, στον μπαμπού τον καναπέ, γιατί μου χτύπησε πιο πολύ στο μάτι.

Άλλωστε εκεί ξάπλωσε και η λευκή γκόμενα, χωρίς να την μαλώσει η κυρά μου.Προφανώς αυτό είναι το κρεβάτι της....
Κι επειδή έρχεται βράδυ ποιος ξέρει μπορεί να το ρίξω το γκομενάκι...!!!
Θα σας πω στα επόμενα επεισόδια....

Σας φιλώ γλυκά μ`ένα μικρο βίντεο απ`αυτά που φτιάχνει η κυρά μου όταν έχει κέφια..

Σας ευχαριστώ πολύ για το παρόν σας στην σελίδα μου.

Κοινοποίηση στο Facebook

Καιρός να συστηθούμε..

2009-09-04T16:13:00.000+03:00

Κι επειδή η αφεντικίνα μου είναι λίγο τρελή κι έκατσε και μου έφτιαξε ιστιολόγιο,(που ακούστηκε σκύλος πράγμα ν`ασχολείται με τέτοιες ανθρώπινες μ@λ@κίες, ας το καταπιώ σαν την ξηρά τροφή μου, κι ας προχωρήσω) πρέπει νομίζω να συστηθούμε.
Με λένε Πλούτο κι είμαι ένα αρσενικό ντόπερμαν, η όπως λέει η κυρά μου, DNA από ντόπερμαν.

Μην με ρωτήσετε πότε γεννήθηκα, γιατί δεν ξέρω να σας πω.

Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ο πρώτος ενάμισης χρόνος της ζωής μου δεν ήταν καθόλου ρόδινος.

Το πρώτο μου αφεντικό ένας τρελός καλλιτέχνης, μουσικός στο επάγγελμα, αφού με έσυρε στους γιατρούς κουταβάκι πράγμα και μου έκοψε τα ωραία αυτάκια μου τα κρεμαστά, και την ουρίτσα μου για να μοιάζω με τα υπόλοιπα ντόπερμαν, μετά με σάπιζε στο ξύλο κάθε μέρα, για να γίνω άγριος.

Θυμάμαι πώς όταν τον έβλεπα να πλησιάζει προς το μέρος μου μ`έλουζε κρύος ιδρώτας.

Μια φορά από το πολύ ξύλο μου έσπασε και το πίσω ποδαράκι μου.

Στο τέλος με πέταξε σ`ένα άσυλο ζώων κι εξαφανίστηκε από την ζωή μου, κι έτσι ανάσανα.

Στο άσυλο με φρόντιζε ένας πολύ καλός κύριος, ο οποίος φρόντιζε να βρει ανθρώπους να με υιοθετήσουν.

Κανένας δεν ανταποκρινόταν όμως στις εκκλήσεις του.Μόλις πλησιάζαν στο κλουβί μου και με βλέπανε τόσο αδύναμο και ταλαιπωρημένο μου γυρίζανε την πλάτη.

Έμεινα ενάμιση χρόνο στο άσυλο παρέα με άλλους ομοίους μου, και πέρναγα σχετικά καλά.

Το μόνο που με χάλαγε ήταν ότι πολλοί φίλοι μου φεύγανε γιατί βρίσκανε αφεντικά, και μ`αφήνανε πίσω μόνο μου, να τους κοιτάω με παράπονο που απομακρύνονταν με τ`αφεντικά τους.

Και τότε ένα απόγευμα του Αυγούστου ήρθε εκείνη, που έμελε να σημαδέψει την ζωή μου, κι εγώ την δική της.
Κοντούλα με κόκκινα μαλλιά και μεγάλα μαύρα γυαλιά. Ήρθε με μια φίλη της να υιοθετήσει απ`ότι άκουσα η φίλη της κάποιον από εμάς.

Μου έκανε εντύπωση που δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τούς φίλους μου που έτρεξαν προς το μέρος της να την προϋπαντήσουν.
Τους χάιδευε όλους, και έδειχνε ότι ανήκε σ` αυτό το περιβάλλον.
Αργότερα κατάλαβα αυτή της την εξοικείωση, όταν την άκουσα πολλές φορές να λέει για να δικαιολογήσει την αγάπη της στα σκυλιά της,ότι ήταν σκυλί στην προηγούμενη ζωή της. Τρελή σας λέω η κυρά μου.

Την προσοχή της τράβηξε η ωραία της παρέας.Ρωξάνη τ`όνομά της.Τσοπανόσκυλο, με πολύ καλό χαρακτήρα. Την έδειξε στην φίλη της, κι αποφάσισαν να την πάρουν.

Πριν φύγουν όμως ήρθε προς το κλουβί μου, και βγάζοντας τα γυαλιά με κοίταξε στα μάτια.Τα μάτια της ήταν πράσινα και με διαπέρασαν με το βλέμμα τους.
Τώρα δεν ξέρω τι της έκανε εντύπωση.Το αρχοντικό μου παράστημα, η σιωπή μου, που δεν γάβγιζα σαν τους άλλους, η τα χάλια μου από την καλοπέραση με το προηγούμενο αφεντικό μου;
Πάντως αυτό που ξέρω είναι ότι ξαφνικά είδα τον άνθρωπο που με φρόντιζε, κάτι να της λέει, εκείνη να κουνάει το κεφάλι, και μετά από λίγο, ν`ανοίγει η πόρτα του κλουβιού μου, και να βρίσκομαι με λουρί περασμένο στον λαιμό μου. Ήρθε κοντά μου με χάιδεψε, και μετά από λίγο με έβαλε στο αυτοκίνητό της και ξεκινήσαμε μάλλον για το σπίτι της.
Το ταξίδι μου είχε αρχίσει.....

Άραγε για την ευτυχία..;
Θα σας πω στα επόμενα επεισόδια......!!!

Πολλά φιλιά και ατέλειωτα γαβ-γαβ.

Σας ευχαριστώ πολύ που με επισκεφτήκατε....!!!!!.

Κοινοποίηση στο Facebook